Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Wie is Lia

“Wie is Lia” is een vraag die ik me op een onbewust niveau al stelde in mijn vroegste jeugd en die me tot op heden bezig houdt.

Het verlangen om een autonoom en liefdevol zelf te ontwikkelen draag ik mijn hele leven al met me mee en kreeg naarmate ik ouder werd steeds meer betekenis.

“Jij graaft altijd zo diep”! Lang geleden was dit de opmerking van mijn vader waarmee hij doelde op vragen die ik stelde als we weleens een gesprek hadden over emoties of iets dat daarop leek. Niet dat we dit soort gesprekken regelmatig voerde, nee, in feite werd dit onderwerp zoveel mogelijk vermeden in ons gezin. Ik was de enige die behoefte had om er meer over te weten en zodoende gedrag te kunnen duiden en te begrijpen. De aanleiding voor mijn nieuwsgierigheid was mijn gevoel dat er iets niet klopte in mijn leven, meer specifiek dat er iets niet klopte in het dagelijks leven binnen het gezin. Ik leek de enige te zijn die dit waarnam en dat vond ik vreemd. Het gaf me het onbehaaglijke gevoel dat ik een raar kind was dat zich aanstelde met als gevolg dat ik me vaak terug trok op mijn kamer om te spelen en liever nog ging ik naar buiten. Buiten voelde ik me veilig en vrij! Zorgeloos spelen met andere kinderen, gillen, lachen, weleens huilen als ik viel…….. Het was de saamhorigheid van de groep, het gevoel van er onvoorwaardelijk bij horen, geaccepteerd worden, mee mogen doen. Heel lang heb ik vol gehouden dat ik een normale jeugd heb gehad, weliswaar met een vaag onaangenaam randje maar ach, daar zou ik toch wel overheen komen?!

Wat heb ik me daarin vergist! Ik zou er helemaal niet mee weg komen. In de loop van de tijd zijn er diverse bommen in mijn leven gebarsten. Zo heb ik een aantal jaren geworsteld met een redeloze angst en paniekaanvallen. Angst om er niet te zijn, om te verdwijnen in het donkere niets, om geen eigen stem te hebben, geen eigen keuzes te mogen maken. Ik ben op zoek gegaan naar “wat er mis met mij kon zijn”, want ja, zo redeneerde ik, het moest toch wel aan mij liggen. Ik moest een “beter” mens worden alhoewel ik geen idee had wat dat in de praktijk zou kunnen betekenen. Ik heb een heel scala aan therapieën, workshops en interventies ondergaan, soms met resultaat, soms ronduit schadelijk waar ik pas later achter kwam.

Een poos geleden volgden een paar live events elkaar snel op. Het leven liet zich in alle creativiteit zien. Ik had ze niet zelf kunnen verzinnen! Ik werd “stil gezet” en toen het stof van die gebeurtenissen enigszins ging liggen kwamen “oude” zaken weer tot leven. Het was alsof er een soort bewustzijnsvenster open ging waardoor ik ineens een helder beeld kreeg van mijn levenslange worsteling. Ik ontdekte dat mijn leven voor een groot deel bestond uit leugens die ik me eigen had gemaakt. Al jaren eerder was ik aan de slag gegaan met het onderzoeken van overtuigingen en aannames maar op die momenten kon ik er heel weinig mee. Het bleef bij theorie en rationalisaties. Nu snap ik waarom dat toen zo werkte. Ik werd me bewust van het feit dat ik nauwelijks een eigen identiteit heb kunnen ontwikkelen. Ik leerde voelen dat mijn levenskwaliteit onbewust tot in mijn diepste vezels beïnvloed was en dat ik veel levensvreugde heb ingeleverd. En dat het niets te maken had met een slecht mens zijn.

Naast de bewustwording van pijnlijke zaken werd mijn immense verlangen om het goed te hebben met mezelf nog sterker. Hier zag ik de ultieme kans om mijn eigen identiteit te ontwikkelen. Dit was de aanzet om (uiteindelijk) contact te maken met de diepste lagen in mezelf. Het was geen kwestie van “kom, ik ga weer eens iets aan mijn persoonlijke ontwikkeling doen”. Het enorme vuur in mijn lijf nam het over en daar heb ik diep respect voor. Ik ervaar het als een ontzagwekkend en complex proces, het gaat over het toelaten van het voelen van woede, angst en veel verdriet. En niet te vergeten schuld- en schaamte gevoelens. Stuk voor stuk lastige gevoelige waarnemingen die aandacht behoeven. De erkenning van deze delen in mij is het begin van het creëren van mijn eigen waarheid. Ja, deze delen horen bij mij en ze zullen altijd aanwezig blijven. 

Tijdens mijn eerste wandeltrektocht in 2007 als deelnemer (die ik overigens “bij toeval” vond toen ik op zoek was naar een andere baan) barstte er ook een bescheiden bommetje. Lees: werd ik me bewust van…… De imponerende natuur samen met het wandelen en kamperen en de eenvoud maakte grote indruk op mij. Ik voelde een enorme behoefte om dit alles in mijn eentje te ervaren zonder ruis van tochtgenoten. Het had wat voeten in de aarde maar het is me gelukt om deze behoefte te realiseren. Samen met een Berber begeleider heb ik vervolgens 4 wandelreizen gemaakt die bevestigden dat ik mijn behoefte goed voorvoeld had. En op een dag, gezeten op een rots in het warme zonnetje kwam vanuit het niets het idee op: als dit mij zo goed doet dan moet het welhaast ook aantrekkelijk zijn voor anderen. Op dat moment had ik nog niet helemaal helder wat het precies was wat me goed deed. In ieder geval was dit wel het begin van Ontspannen Wandelreizen. Gaande weg heeft het concept van mijn reizen synchroon met mijn eigen ontwakend bewustzijn zich ontwikkeld tot wat het nu is.

Wil je meer over Lia weten maak dan een afspraak voor een kennismakingsgesprek.
Ook lees je meer op haar LinkedIn profiel op https://www.linkedin.com/in/liasmits/