Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

06sep

Bewegen naar de kern of om de hete brij heen blijven draaien? 

 

                                                                           

 

 

 

 

 

Wat als ik eerder had geweten dat mijn familiegeschiedenis zo’n enorme invloed heeft gehad op mijn leven?  Hoe had mijn leven er dan op dit moment uitgezien? Ik zal het nooit weten. Wat ik wel weet is dat ik al die tijd op zoek was naar een antwoord op deze prangende vraag: : “wat heeft ervoor gezorgd dat ik het leven als een worsteling ervaar?” Ja, ik had wel een idee waar het over ging en ook mijn lijf gaf me regelmatig signalen in de vorm van angst, woede, verdriet en lichamelijk ongemak. Uiteenlopende vormen van therapie, begeleiding en coaching, ed. heb ik doorlopen. Soms bracht dit enige verheldering, soms sloeg de begeleider de plank volledig mis.

Er bleek een reden te zijn waarom die interventies niet aansloegen. Ten eerste omdat het meestal draaide om cognitieve methoden met allerhande schema’s en theorieën. Het gevolg was dat mijn goed ontwikkeld rationele deel nog meer werd aangescherpt. Ten tweede omdat er voornamelijk aandacht was voor de symptomen. Die symptomen moesten met behulp van het hoofd weg gewerkt worden, los gelaten worden, omgevormd worden of omarmd worden. Nou, alle positieve ideeën en adviezen ten spijt, dat lukte me voor geen meter. Ik kon er helemaal niets mee behalve nog meer in m’n hoofd bezig zijn. En omdat het me maar niet lukte trok ik mijn eigenwaarde – voor zover aanwezig - nog meer in twijfel.

Ergens in 2019 kwam ik in aanraking met de IoPT/IZR methode*. Daar was aandacht voor de vraag hoe mijn klachten ontstaan zijn. Ik ontdekte dat de oorsprong alles te maken heeft met mijn familiesysteem dat een enorme invloed heeft gehad op mijn ontwikkeling of beter gezegd op mijn inwikkeling. Ik heb aan den lijve ondervonden dat alle boodschappen van vroeger in iedere lichaamscel liggen opgeslagen , ook al lijken ze “vergeten”. Veel van die boodschappen hadden een negatieve, soms destructieve lading en dat werden mijn vaste overtuigingen die mijn gedrag, gevoel en gedachten bepaalden. Nog pijnlijker was het besef dat ik mijn eigen meningen, verlangens, normen en waarden al heel lang geleden onder het tapijt had geschoven.

Bijzonder in deze methode is dat wordt gewerkt met het formuleren van een zin waarin een verlangen of vraag verwoord wordt. Die woorden worden door resonanten gerepresenteerd in een opstelling waardoor de dynamiek voelbaar en zichtbaar wordt. En reken maar dat wat er gebeurt tijdens een opstelling een zuiver beeld geeft van “hoe het is gegaan in je leven”. Het is onmogelijk om de boel voor de gek te houden.  

Behalve de juiste methode vinden is het minstens zo belangrijk om de juiste begeleider te vinden. Degene die jou optimaal ondersteunt is iemand die een bewuste relatie heeft met zichzelf en dit weet in te zetten als instrument zonder er in verstrikt te raken. Dat betekent dat diegene in staat is om gedetailleerd waar te nemen, deze signalen herkent en erkent en met die informatie zich helemaal afstemt op de ander. Het is de taak van de begeleider om helderheid te verschaffen zonder de regie over te nemen. Respect, empathie en gelijkwaardigheid zijn naast kennis en kunde de toverwoorden voor een succesvol traject.    

Voor mij is https://intraflektie.nl/  in Breda** de juiste plek met de juiste mensen om met al mijn aandacht aan de slag te zijn met mijn grootste verlangen en kleine stapjes te maken richting integratie en heelheid. Het voelt zo goed om gezien, gehoord en erkend te worden! En nog beter om te ontdekken dat ik het in me heb om dit ook aan mezelf te geven!

*Lees verder over deze methode op https://intraflektie.nl/wat-we-doen/
**Ook in Amersfoort heeft Intraflektie een locatie met dezelfde begeleiders. Voor alle informatie kun je mailen naar info@intraflektie.nl of bellen naar 
06 55800887.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03aug

 

Blijf bij jezelf!? Maar bij wie dan?

Een grens trekken, assertief zijn, een keuze maken, nieuw gedrag uitproberen, uit je comfortzone stappen, emoties uitspreken…..  Allemaal zaken die voor menigeen niet vanzelfsprekend zijn. Sterker nog, ze kunnen hartkloppingen, hyperventilatie, zweet handen en buikpijn veroorzaken en het stressniveau hoog doen oplopen. Een mooi advies luidt dan: “blijf dicht bij jezelf”. Goed bedoeld en heel legitiem en effectief.

Maar wat als je niet weet wie je bent? Dat klinkt misschien theatraal want de gangbare veronderstelling is “je weet toch zeker wel wie je bent!” En met deze aanname gaat het dus mis. Er zijn mensen die niet weten wie ze zijn, of die bezig zijn om zichzelf te leren kennen. Ik ben zelf zo’n mens die heel lang geroepen heeft “wie ben ik, waar vind ik mezelf, welke betekenis heb ik, hoe voel ik mezelf?”. Mijn angst om “er niet te zijn” heb ik als doodsangst ervaren en de gedachte dat ik “iemand” zou kunnen zijn stond ver van mij af. Oh ja, ik functioneerde wel in het openbare leven omdat het rationele deel van mijn brein prima in orde is, oftewel mijn overlevingsmechanisme is goed ontwikkeld. Maar overleven is iets anders dan leven vanuit autonomie, zelfbewustzijn en zelferkenning.

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk het antwoord heb gevonden op de vraag waarom ik worstelde met mijn gebrek aan identiteit. Het boek “Het verdwenen zelf” van Iris Koops deed de sluier oplichten. Ik ontdekte dat al heel vroeg in mijn jeugd angst een grote rol in mijn leven speelde en dat ik mijn hele leven, tot voor kort, gereageerd heb vanuit die angst. Het leven voelde onveilig en ik heb nooit geleerd om op een gezonde manier voor mezelf te zorgen. Om te kunnen voelen wat ik nodig heb, wat bij mij past, welke verlangens ik heb en dat ik het volste recht heb om dat te onderzoeken en te materialiseren.
Heel langzaam ontdek ik wat de vraag “wie ben ik” voor mij betekent. Het gaat over het letterlijk waarnemen van mijn lijf en over het toelaten van innerlijke gevoelens in plaats van ervan weg te willen omdat ze veel pijn veroorzaken. Pijn die onverdraaglijk leek en onverenigbaar is met een mate van levenskwaliteit.
Behalve de pijn is er altijd dat grote verlangen geweest om bewust waar te nemen en te voelen dat ik iemand ben. Gekoppeld aan dit verlangen heb ik de grote wens om die “ik” te omarmen, haar te dragen, haar te troosten en te beschermen. Om blij met mijn hele “ik” te zijn, zonder voorwaarden.

Ik heb voor dit levenswerk een fijne professionele ondersteuning gevonden in de vorm van de IZR methode. (interactieve zelf resonantie) Het letterlijk opstellen van het verlangen in de vorm van resonanten geeft een realistisch beeld van waar het “ik” staat. Gaandeweg de opstelling wordt helder wat nodig is om te bewegen naar het verlangen.
Het voelt voor mij, als ik daar sta en als ik later de beelden voor me zie, als een diepgaand bewustzijnsproces dat zich voltrekt met horten en stoten. Totaal onvergelijkbaar met alle cognitieve- en gedrags methodieken en andere hoofdoplossingen. In feite komt het erop neer dat je het moet DOEN om te ervaren en te voelen.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05jul

Het wetende - en voelende lichaam

“Je moet het voelen, Lia”. Meer dan eens kreeg ik dit te horen in een begeleidings sessie en hoe harder dit werd geroepen hoe slechter ik me ging voelen. Want waarom lukte het me niet om te voelen, althans datgene te voelen wat de therapeut bedoelde? Wat was er mis met mij en waarom leek ik de enige te zijn met dit gebrek?

Natuurlijk voelde ik juist wel: hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, pijn n.a.v. een paar heftige ongelukken, stijve schouders, vastzittende nek. En angst en woede, de heftigheid ervan overspoelde me regelmatig. Daarnaast voelde ik me onrustig wat ik lange tijd goed heb kunnen ontkennen en verbergen. En ontevreden, onzeker, ongeliefd, onwaardig  – op het eerste gezicht meer gedachtes dan gevoelens.

Om me “beter” te voelen – wat dat dan ook voor mij zou kunnen betekenen - hadden de begeleiders/therapeuten het over vertrouwen, trots, mezelf zijn, positiviteit, acceptatie, lichtheid en transformatie, dankbaarheid en meer aantrekkelijke woorden. En oh ja, ik moest het mezelf gunnen!  Er kwamen schema’s, protocollen, theorieën, opdrachten, methodieken en nog meer “hoofd”zaken op tafel. Ik heb me suf gedacht, geredeneerd, geanalyseerd, gelezen, kortom wat een getob om dat voor elkaar te krijgen en hoe teleurstellend om te constateren dat het niet voor mij werkte.

Toch bleef een enorm verlangen ergens in mijn lichaam aanwezig. Ik mag me gelukkig prijzen met de hardnekkigheid waarmee mijn lichaam bleef aandringen om de aandacht te krijgen.
Dat heeft me twee bijzondere ontdekkingen opgeleverd. Ten eerste het inzicht dat ik geen idee
kon hebben wat al die woorden voor mij zouden kunnen betekenen en ten tweede dat het toepassen van cognitieve interventies ontoereikend is omdat het belangrijkste element, “het voelen”  veronachtzaamd wordt.  

Dat het lichaam de sleutel is om van overleven naar voluit leven te bewegen ervaar ik in de IZR methode. Een werkwijze waarin het lichaam het instrument is om informatie prijs te geven over “vergeten” delen in jezelf. Ongekende gevoelens en drijfveren die lange tijd sluimerend maar daardoor niet minder ondermijnend en belemmerend aanwezig waren worden nu letterlijk voelbaar en zichtbaar. Op het moment dat deze delen toe gelaten worden ontstaat ruimte, lucht en licht. Ik ervaar dat er heel langzaam beweging komt in mijn voelen. Het is een delicaat proces dat nauwelijks in woorden is uit te drukken…….

Deelname aan een wandelreis met Ontspannen Wandelreizen geeft je alle gelegenheid om aandacht te schenken aan wat je lichaam je te vertellen heeft. Het wandelen zorgt ervoor dat je uit je hoofd komt en die verschuiving van hoofd naar voelen zal doorwerken in het lichaam en in de geest.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03jun

De mythe van de moederliefde

Het lijkt zo vanzelfsprekend. Een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind en het kind houdt van de moeder.
En deze liefde blijft in essentie in heel hun leven bestaan. Dat wil zeggen dat er ondanks verschillen in levensstijlen respect en erkenning is voor de autonomie van de ander. Het is veilig om een andere mening te hebben, om andere keuzes te maken en om andere verlangens te koesteren, kortom er is vrijheid om een eigen identiteit te ontwikkelen.

De realiteit vertelt  helaas een ander verhaal. De liefde tussen moeder en kind is niet altijd vanzelfsprekend en dit is nog altijd een beladen thema. Het taboe dat rust op het benoemen van de feiten zorgt ervoor dat de waarheid verborgen blijft. Twijfelen of je moeder wel van je houdt, kritisch zijn op haar gedrag, boosheid en wrok voelen, afstand willen nemen…….. nee, dat kan eigenlijk niet. Want “het is toch je moeder” wordt er dan gezegd. Alsof het een beschermde titel is die haar carte blanche geeft. Zwijgen over wat er werkelijk aan de hand zou kunnen zijn is echter part of the deal, voor een deel een onbewuste keuze.

Als het verhaal toch verteld wordt door het kind komt er een heel andere waarheid in beeld. Deze kan vele vormen aannemen variërend van niet zo fraai tot ronduit destructief. Hoe dan ook heeft het kind een trauma opgelopen, vaak op alle levensgebieden. De onvermijdelijke levenslast is evenredig aan de intensiteit van het trauma en totdat het waarneembaar wordt in het bewustzijn blijft het oncontroleerbaar door woekeren.

Enkele weken na de geboorte van mijn zoon greep de angst mij naar de keel. Langzaam voelde ik me wegzakken in een inktzwarte duisternis waar ik totaal geen grip op had. Niet in staat om mijn kind te geven wat hij nodig had en van genieten was al helemaal geen sprake. Het was overleven op een heel smal randje, letterlijk doodsbang dat ik daar vanaf zou vallen.
Het heeft lang geduurd voordat ik helemaal helder had wat er aan de hand was. Het mag duidelijk zijn dat mijn ervaringen ook in het leven van mijn zoon sporen heeft achter gelaten.

En zo zal deze dynamiek zich van generatie op generatie doorzetten als er geen interventies plaatsvinden. De cirkel kan doorbroken worden. Dit zal een indrukwekkend proces worden dat vraagt om een totale inzet zonder keiharde garanties.
Vanuit mijn ervaringen kan ik je zeggen: “het is alle moeite waard”.

                                                                   

 

COMMENTS
Wim Verbeek 2020-06-07 11:14:12 Mooi om te lezen hoe je het thema van de mythe van de moederliefde verbindt met je eigen ervaring. Daardoor gaat het thema leven en kan het ook resoneren met de ervaringen van anderen. Dank
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17jan

Blog van Els Peeters

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, dan begin ik er beslist eens aan.
Aan ik weet niet wat, maar je zult zien dat iedereen er zal verstomd van staan.

Zo klinken de eerste zinnen uit het liedje “Wat een leven” van Louis Neefs. Deze ode aan het uitstelgedrag werd reeds in 1965 uitgebracht.

Hoe het leven toen was, weet ik  niet. Wel gaat het om een thema dat nog steeds maatschappelijke relevant is.

Tijd … wat is tijd? Wanneer hebben we tijd? Is “hebben” het juiste werkwoord? Gaat het om het hebben van tijd? Tijd krijgen? Nemen? Creëren? Ja wat doe je eigenlijk met tijd?

Waar gaat tijd naartoe? Hoeveel tijd verspeel je? Hoeveel van jouw tijd gaat er écht naar jou?

Ben je vaak met je gedachten bij taken die nog wachten om door jou gedaan te worden? Of gaat je aandacht naar de inkopen die je straks na het werk nog snel even moet doen? Of naar het oudercontact voor je kinderen op school dat ingepland moet geraken?

Ik merk dat we vaak vervallen in overlevingspatronen en op automatische piloot gaan leven.

Oh jawel, ons lichaam geeft best signalen dat er iets loos is; een gevoel van malaise, sneller en langer verkouden dan anders, verdriet, depressieve klachten, lusteloosheid, burn out, energieloos, continue vermoeidheid, … we leggen niet altijd meteen de link naar een onderliggende oorzaak. Soms gaan we er zelfs nog tegen vechten want “is het niet flauw om thuis te blijven van het werk” of “het is nu niet de moment, die presentatie moet af” of “och, binnenkort vakantie, dan kunnen de batterijen weer opgeladen worden.

Hmmmm, de negatieve signalen die ons lichaam geeft, verdwijnen niet of toch niet voor lang. Stilaan kwijn je weg. Je voelt je niet gehoord, niet gezien, niet geapprecieerd, je voelt hoe je grenzen bereikt zijn of zelfs overschreden worden. Je overleeft en stilaan voel je je grenzen amper nog, je voelt je slechter en slechter maar weet niet precies waarom.

Hier moet dringend iets veranderen. Na wat zoeken en proberen neem je een coach of therapeut onder de arm.

Oef, die sessies vallen precies goed mee, je kijkt uit naar volgende sessies, je hoop op beterschap groeit.

Tot ineens net voor je wilt vertrekken naar je coach of therapeut je baas aan je bureau komt te staan met de vraag nog even iets aan die presentatie voor morgen te wijzigen of om die ene belangrijke klant nog even verder te helpen. Je kind geeft je ook nog snel even te kennen dat het tegen morgenvroeg een effen oranje t-shirt nodig heeft voor school en laat je nu net alle kleuren in huis hebben, behalve het gevraagde oranje.

Wat nu? Geraak je nog op je afspraak? Zeg je af? En als het je lukt om aanwezig te zijn, ben je dan de hele sessie lang met volle aandacht bij jezelf of dwalen je gedachten af? Zit je daar te ventileren over waar een mens nu in hemelsnaam een oranje t-shirt moet halen tegen morgenvroeg. Dat is potverdikke zelfs te laat om het ergens online te bestellen en te laten leveren. Waarom laten ze dat nu niet net iets vroeger weten. En waarom moet de baas die presentatie nu ineens nog veranderen, het was toch goed? Oei, wat vroeg mijn coach net? Pfff, hoe krijgen andere mensen het toch voor elkaar? Hoe laat moest ik Julie nu weer ophalen van zwemtraining? Zou ik nog snel even het shopping center kunnen binnenspringen? Maar waar kan ik een oranje t-shirt vinden? Oeps, mijn therapeut zei daar precies wel net iets interessants? Zou ik durven vragen om te herhalen? Pfff, ik zal blij zijn als ik in mijn bed lig. Bijna weekend. Euhm, oh  ja, mijn coach vraagt wanneer ik mijn nieuwe afspraak wil inplannen? Hoe laat is het nu inmiddels, ik moet de tijd in’t oog houden, ….

Soms is het gewoon lastig om uit de vicieuze cirkel te geraken, het leven komt er soms echt gewoon tussen. Het overleven sluipt stil binnen in je systeem.

En net omdat het leven er soms tussenkomt en die vicieuze cirkels dan veel langer blijven rondcirkelen, besloot ik een aanvulling te zoeken. Losse sessies bij een coach of therapeut zijn heel waardevol en zinvol. Echter kom je na je sessie weer snel in de hectiek van de dag terecht waardoor je gedurende langere tijd afspraken gaat inplannen om eruit te geraken.

Voor mij was dat een van de redenen om te starten met begeleide coachingsreizen in Marokko. Reizen waarin je offline gaat, je bent letterlijk en figuurlijk even weg van die hectiek. Er wordt deels in stilte gewandeld op een rustig tempo zodat jij tijd en ruimte krijgt voor jezelf. Gedachten, emoties, ervaringen, …. Je kan het gewoon allemaal toelaten en aandacht geven. Je krijgt de tijd om je te verdiepen en te doorvoelen zonder dat je je sterk moet houden omdat je na je afspraak van een uurtje terug moet staan voor je gezin, je familie, je werk. Je moet even helemaal niets, integendeel,  je krijgt. Mijn Nederlandse collega Lia en ik zijn er voor jou. Individuele sessies, oefeningen en methodieken ter verduidelijking en verdieping, het hoort er allemaal bij. Net zoals nazorg bij thuiskomst. Jij krijgt trouwens ook een tentje voor jou alleen zodat je helemaal in je cocon kan kruipen als je daar nood aan hebt.

In een groep kunnen er ervaringen gedeeld en uitgewisseld worden. De back to basics manier van reizen, het contact met de Berberse begeleiders, de natuur, de groepsdynamiek, de complementariteit tussen mezelf en Lia, de prikkelarmere omgeving, het wandelen op rustiger tempo en vooral de tijd en ruimte die jij van ons krijgt, … schenken jou inzichten. Al deze elementen dragen bij tot diepgang en permanente transformatie.

Ik geloof sterk dat deze begeleide coachingsreizen met nazorg achteraf jou hierbij kunnen helpen en dat hierdoor een snellere evolutie kan plaatsvinden.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

16nov

De Marokkaanse begeleiders in het zonnetje.

Het is heel simpel, zonder de Berberse begeleiders gaat geen enkele wandeltrektocht in Marokko van start. Hun voorbereidingen en inspanningen tijdens de reis vormen de basis waardoor de reis zijn solide vorm krijgt. Het rondtrekken en alles wat daarbij komt kijken is hun op het lijf geschreven en heeft wellicht zijn oorsprong in de eeuwenoude nomadentraditie.
Anders dan bij veel andere wandelorganisaties zijn de begeleiders van Ontspannen Wandelreizen onderdeel van de groep. Met elkaar vormen wandelaars en begeleiders een gelijkwaardig gezelschap.
Het moment dat de wandelaars en de begeleiders elkaar ontmoeten is altijd een beetje spannend. “Wie zijn die Marokkanen waarmee ik op stap ga? Zijn ze wel te vertrouwen? Hoe gaan we met elkaar communiceren? Kan ik een korte broek dragen in hun bijzijn?” Begrijpelijke gedachten want twee totaal verschillende culturen ontmoeten elkaar en gaan een avontuur met elkaar aan.
Voor de begeleiders zijn er weinig verrassingen. Zij werken al tien jaar met mij samen en weten precies wat belangrijk, prettig, mooi, lekker en verrassend is. Het is hun ontspannen aanwezigheid die ronduit aanstekelijk werkt en uitnodigt om precies hetzelfde te doen. Zij zijn gewoon zichzelf en vinden het heerlijk dat ze iets voor ons kunnen betekenen. Het samenzijn, het lachen, de verhalen, de complimenten, ze genieten ervan. Ook voor hun is dit een soort vakantie, want hoe anders gaat het in hun dagelijks leven thuis!
De wandelaars hebben al snel in de gaten dat hun bedenkingen ongegrond zijn en dat ze op stap zijn met een zorgzaam, waakzaam en plezierig team van begeleiders. Steevast krijg ik na ieder Marokko reis positieve feedback over hun inspanningen. Dit is het resultaat van een jarenlange samenwerking waarin zij en ik een bijzondere band hebben op gebouwd. Ik koester deze relatie en ieder jaar bij de start van de eerste wandelreis van het nieuwe seizoen is het weer een hartverwarmend weerzien, ergens daar in dat prachtige berglandschap van Marokko.

09jun

Wandelen en ontspannen met een hond.

Sinds 2009 ben ik, Lia actief vrijwilligster bij het dierenasiel. Dat deze activiteiten een mooie win-win situatie oplevert blijkt uit het volgende verhaal.

Hij heet Job en verblijft sinds een kleine week in het asiel van Rotterdam. Op straat gevonden en nu in afwachting of zijn baas zich zal melden. Hij ziet er gelukkig goed uit voor zijn leeftijd deze leuke Jack Russell.
Als ik hem zie in zijn kennel weet ik direct dat we het goed met elkaar kunnen vinden. Hij wil aandacht en naar buiten. Nou, dat treft want dat is precies wat ik vandaag met hem ga doen. We gaan er samen een heerlijke dag van maken. Eerst gaan we een flink eind wandelen. Hij loopt parmantig iets voor me uit en maakt regelmatig oogcontact. Ik praat met hem en af en toe stoppen we even voor een kroel.
Dan is het tijd voor de lunch. Hij is voor het eerst bij mij in huis en na wat rond snuffelen heeft hij al gauw de fijne bank gevonden. Ook hij krijgt een boterhammetje en valt daarna innig tevreden naast me in slaap.
Na het hondenslaapje is er nog wat tijd om te spelen en te kroelen. Hij vindt het heerlijk om op zijn rug in mijn armen te liggen terwijl ik hem op zijn buikje aai. Zijn staart zegt: “nooit meer ophouden!”.
hem terugbrengen naar het asiel is altijd een vervelend moment.Tot dat hij een nieuwe baas heeft haal ik hem regelmatig op voor een wandeling en een kroelsessie.
De hond geniet van het wandelen, zijn vrijheid en de liefdevolle aandacht. En ook ik heb het uitstekend naar mijn zin in de natuur en met het hondenventje. Het is puur ontspannen en in het heden zijn.
 

23mar

 

 

Waarom Marokko.

Soms wordt mij de vraag gesteld of ik ook in Europa wandelingen organiseer, zoals bijv. in Frankrijk. Mijn antwoord is altijd “nee” en dat behoeft enige uitleg.
Het grote verschil tussen Marokko en Europa is dat het in Marokko de gewoonste zaak van de wereld is om in de vrije natuur te leven. De nomaden trekken  door het landschap en zetten hun tenten op waar ze een mooie plek hebben waar water en groen is. In Europa is vrij kamperen geen optie meer alhoewel het op kleine schaal   natuurlijk nog wel gedaan wordt.
Mijn wandelreizen zijn opgezet met het idee dat het wandelen het middel is om tot jezelf te komen. Daar is een sfeer voor nodig van rust en stilte. En daarvoor moet je doorgaans niet op een camping zijn. Bovendien, daar waar een camping is zijn auto’s en winkels en elektriciteit en dus vervuiling.
De charme van het rondtrekken in Marokko wordt verhoogd door de afwezigheid van gemotoriseerde ondersteuning. De grote bagage wordt vervoerd door muildieren met hun begeleiders die in alle uithoeken van het berglandschap kunnen komen. Die begeleiders hebben een belangrijk aandeel in het geheel. Niet alleen door het werk wat ze doen maar ook door wie ze zijn. Twee culturen ontmoeten elkaar daar in die indrukwekkende natuur.
De begeleiders voelen zich er thuis, het begrip “back to basic”  is hun dagelijkse levenssituatie. De wandelaars maken kennis met een totaal andere omgeving waar het leven schijnbaar een andere inhoud heeft. Het is mijn ervaring dat als die twee soorten van energie bij elkaar komen er gegarandeerd bijzondere ervaring te verwachten zijn.
Dit alles bij elkaar vind ik genoeg meerwaarde hebben om mijn wandelreizen alleen in Marokko te organiseren. 

18dec

Wildernis

Van kinds af aan ben ik gefascineerd door bergen, bossen, kleine paadjes, geuren van hout en vuur, wilde waterstromen, kortom door de wildernis.
Ik heb me vaak afgevraagd waar dit over gaat. Onlangs kwam ik een tekst tegen van Reinhold Messner, de beste bergbeklimmer aller tijden. Ik citeer: "Woestijnen en bergen zijn een katalysator voor onze menselijkheid. Daar kunnen we onze mogelijkheden en grenzen ontdekken. De natuur in de vorm van ruw terrein is de beste spiegel van onze ziel".
Hier gaat het dus over wat mij betreft.......

Vluchten of vechten

Als flexwerker heb ik momenteel drie maanden geen werk. Het is lang geleden dat een dergelijke situatie zich voordeed. Best vreemd voor iemand die van huis uit mee gekregen heeft dat werken “hoort”. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat er zich wel iets van werk aan zou dienen zoals tot nu toe altijd het geval is geweest en dat gebeurde dus niet.
Mijn eerste reactie was om dit op te gaan lossen. Vacatures zoeken, bellen met bedrijven en heel veel antwoorden bedenken op  vragen als waarom en waar gaat dit over. Die herrie in mijn hoofd ken ik maar al te goed. Het is het bekende mechanisme dat automatisch op gang komt in geval er sprake is van uit mijn comfortzone zijn. Wat gaat het worden, vluchten of vechten? 

Na twee weken vechten was ik niet echt vrolijker geworden. Het leek wel alsof een stemmetje zei dat ik uitgevochten was. In tussentijd doe ik wel leuke dingen vanuit het idee dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Veel wandelen met een asielhond of met de hond van de buren is een favoriete bezigheid.
Op een bepaalde manier bracht deze situatie mij in herinnering waarom ik stilte, ruimte en tijd zo belangrijk vind zoals ik tijdens mijn eerste wandelreis in Marokko ontdekte.

Ergens in de derde week had ik een moment van bewustwording. Ik zei tegen mezelf: “Oké, op dit moment  is het dus zo dat ik meer stilte en meer tijd ervaar in mijn dagelijks leven wat me ruimte geeft om ervaringen te hebben. En…… wat zou er gebeuren als ik die situatie zou zien zoals die is? In plaats van te zorgen de controle te behouden waar ik behoorlijk moe en gestrest van word. Voor hetzelfde geld  kan ik al die gedachten minder of niet serieus nemen. Ik kan zelf bepalen wat ik van deze situatie vind en hoe ik hiermee om wil gaan”.

En weet je wat? Er is niets gebeurd toen ik hiermee ging experimenteren. Althans, niets bedreigends. 
Wel heb ik een nieuwe stap gezet in mijn levensproces om  bepalende – en in veel gevallen beperkende gedachten te onderzoeken op waarheid en relevantie. En ja, dat heeft tijd nodig en regelmatig wat stille ruimte om me heen.

Verrassend genoeg ontdek ik gaandeweg dat ik vorderingen maak in het vinden van mijn eigen weg en daar tevreden mee te zijn. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het hier gaat over wat bedoeld wordt met loslaten.

 

30nov

 

 

Marokkaanse taal

Er bestaat niet zoiets als de Marokkaanse taal. In de grote steden wordt Frans of Arabisch gesproken. In de streken waar onze wandelreizen plaats vinden spreekt men Tashelhiyt, één van de noordelijke Berber talen. Het Engels is in opkomst in de steden, met name in de toeristische sector.

Marokkaanse cultuur

Je zou denken dat er in Marokko geitenkaas te koop is. Immers, op het “platte land” hebben veel families een geitenkudde. De melk wordt voor eigen consumptie gebruikt, van kaas maken hebben de Marokkanen geen verstand.

In veel Marokkaanse huishoudens leven de mensen dicht bij de grond die zorgvuldig wordt schoon gehouden. Het is daarom gebruikelijk dat je je schoenen uit doet als je een huis binnenkomt.

Op een half uur rijden van Ouarzazate ligt de middeleeuwse stad Ait Ben Haddou. De ksar staat op de werelderfgoed lijst en is in vele films als decor gebruikt. De moeite waard om te bezoeken. 

Tijdens de ramadan - 18 juni 2015 tot 17 juli 2015 - worden geen wandelreizen georganiseerd.

Klimaat Marokko

Marokko........een Afrikaans land dus een warm land, is de algemene opvatting. Voor een deel klopt dit. Echter zelfs in het zuidoostelijk gelegen Saghro gebergte is het in de maanden november, december, januari en februari koud als de zon verdwenen is. Als het dan aan het eind van de middag ook snel donker wordt is buitenzijn geen optie meer. Ook in dit land is te merken dat er een klimaatsverandering plaats vindt. Een paar jaar geleden werden we op 3 november s 'ochtends verrast door een pak sneeuw van 20 cm. 
Bij het samenstellen van de wandelagenda wordt rekening gehouden met de weersveranderingen. Zo zijn de data van de maart-reis wat opgeschoven naar het eind van de maand en is de laatste reis van het jaar in oktober.

Lia is een mooi weer kampeerder en moppert als het regent. Hossaine daar en tegen  is blij met elke bui die valt. Goed voor de akkers en de dieren.

Leeftijd deelnemers

Dat er geen leeftijdsgrens geldt voor onze wandelreizen blijkt uit het feit dat tot nu toe de jongste deelnemer 24 jaar was en de oudste 74 jaar. Belangrijker dan leeftijd is of de visie "wandelen als middel......" bij je past. Kijk nog eens op de pagina /wat-geeft-het/.

De stad Ouarzazate

Voor de meeste wandelreizen is de middelgrote stad Ouarzazate het vertrekpunt. Ouarzazate betekent "zonder lawaai" of "zonder drukte". Het is een relatief schone stad met brede boulevards, een gezellig centrum en enkele bezienswaardigheden. Hier kun

je als toerist rustig rondkijken zonder te worden lastig gevallen door winkeliers.
In deze stad geen gesol met aapjes en slangen en de luchtvervuiling wegens druk verkeer blijft beperkt.
De grote markt ligt iets buiten de stad en voor een paar dirham brengt een taxi je erheen.