Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

12aug

De effecten van emotionele verwaarlozing

Een gastblog van Colinda Mans

Mensen die te maken hebben gehad met emotionele verwaarlozing hebben ongewild en soms zelfs onbewust, moeite met vertrouwen. Juist omdat ze zijn afgewezen op wie ze diep van binnen zijn, omdat er geen ruimte was voor hun emoties / gevoelens, de essentie van wie ze als mens eigenlijk zijn.

Als gevolg van dit wantrouwen kampen de (onzichtbare en onbewuste) slachtoffers met legio gevolgen:

  • Ze voelen zich niet vrij om te zijn wie ze zijn en te doen wat ze willen (en kunnen). Soms weten ze niet eens dat dit kan en mag!
  • Ze hebben geen goed gevoel over zichzelf. Ze zijn vaak onzeker, ook al merk je dat niet zo goed, omdat ze het goed kunnen verbloemen.
  • Verbaal/cognitief zijn ze meestal heel sterk ontwikkeld.
  • Meestal voelen ze zich niet op hun gemak.
  • Ze waarderen en respecteren zichzelf niet (echt).
  • Ze kennen hun emotionele, seksuele en morele grenzen niet (goed) en gaan hier makkelijk overheen.
  • Ze kunnen en durven hun gedachtes en gevoelens niet openlijk te uiten.
  • Ze voelen zich niet gelijkwaardig.
  • Ze hebben zich niet goed kunnen ontwikkelen, en durven dit nu soms nog niet, of weten niet eens dat dit kan en mag!
  • Ze durven/kunnen zichzelf niet goed te laten zien. Soms weten ze oprecht niet hoe dit te doen.
  • Ze durven niet te vragen en lossen alles wel alleen op, ze voelen zich vaak alleen staan.

Stel je nu eens voor dat een van je medewerkers dit onzichtbare trauma bij zich draagt en bedenk dan eens wat dit voor effect kan hebben.

  • Omdat grenzen makkelijk overschreden worden, ligt een burn-out op de loer. Groot risico dus op langdurig ziekteverzuim.
  • Er kunnen (onderhuidse) spanningen ontstaan, waarvan de bron/oorzaak niet duidelijk is/lijkt.
  • Misverstanden zijn snel geboren, die zelfs (onnodig) kunnen escaleren. Soms omdat iemand zich (onnodig) persoonlijk aangevallen voelt, maar dit zelf niet als zodanig herkent.
  • Er worden (onbewust / onbedoeld) bondjes gesloten. Of iemand heeft juist moeite om lid van het team te zijn, vergeet te communiceren/delen en handelt veelal zelfstandig. Beide ondermijnen het teamgevoel.
  • Problemen met (zelf)discipline, wat van invloed kan zijn op de prestaties, zeker nu in deze tijd waarin er veel thuis wordt gewerkt en er van alle kanten druk wordt ervaren.
  • Onderpresteren door onzekerheid of door werken onder niveau. Hierdoor is er kans op een bore-out.
  • Mogelijk heeft iemand zelfs als gevolg een niet passend beroep/werkveld gekozen, waardoor enthousiasme, betrokkenheid/bevlogenheid, energie in het werk mist. Ook risico op burn-out of bore-out.
  • Moeite met reguleren van emoties/gevoelens.
  • Grotere kans op psychische en lichamelijke kwetsbaarheid, die elkaar zelfs kunnen beïnvloeden (denk aan depressie, chronische ziekten, verhoogde ontstekingsniveaus en slechtere gezondheidsuitkomsten op latere leeftijd).

Colinda Mans heeft zich als begeleider gespecialiseerd in het herstellen van emotionele verwaarlozing.

Lees meer op de website www.colindamans.nl

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03aug

Een wandeldag in het Saghro gebergte.

Een imposant berglandschap, een helder licht en rondom stilte, als je s ’morgens je hoofd buiten de tent steekt.  Een mooier begin van een wandeldag in het Saghro gebergte kan toch bijna niet. We schuiven aan voor het ontbijt in de warme ochtendzon. Wat een luxe om alle tijd te hebben om op ons gemak te eten en voor nog een koffie of thee. 

Als de begeleiders gaan opruimen is het voor ons ook tijd om in actie te komen, we zijn hier tenslotte om te wandelen. Het kamp wordt opgebroken en de muildieren worden bepakt met de grote bagage. Jij neemt in je dag rugzak alleen wat kleine spulletjes mee zoals water, toiletpapier en zakjes, zonnebrandcrème en eventueel een fleece en/of regenkleding. 
We zwaaien de muildieren met hun begeleiders uit. Zij lopen een andere route om eerder op de lunchplek te zijn om voor ons te koken. Wij gaan op pad met de wandelbegeleider Hossaine die het gebied op zijn duimpje kent. Het wandeltempo is recreatief met regelmatig een kleine pauze om te drinken of om te luisteren wat Hossaine te vertellen heeft over het landschap. Dit onthaasten is precies het doel van de reis.

Het Saghro gebergte ligt in zuidoost Marokko en is van oorsprong vulkanisch. Het is een onherbergzaam gebied waar in de winterperiode de nomaden met hun kuddes hun tenten opslaan. Dit gebied ligt vlakbij het begin van de Sahara dat het klimaat gunstig beïnvloedt. Ook houdt het zwarte gesteente de warmte lang vast. De stilte is weldadig en het berglandschap imposant.

Geen wandeldag in dit ruige gebeid is hetzelfde. We lopen door bergachtig gebied met kleine geitenpaadjes, soms is er helemaal geen pad of moeten we klauteren over kleine en grotere rotsblokken. De helpende hand van Hossaine is af en toe wel even prettig.
Daar waar water is bloeien oleanders en vruchtbomen. We wandelen door diverse gorges (kloven) met aan weerszijden hoge rotswanden waar de geiten met verbazingwekkend gemak hun kostje bij elkaar grazen.

Dan zien we ergens in het landschap de muildieren staan. Dit betekent dat we aangekomen zijn bij de lunchplek. De begeleiders zijn druk in de weer met koken en wij kunnen neerploffen op de kussens. Eerst natuurlijk thee. Daarna een heerlijke verse lunch en dan is het tijd voor een lange middagpauze. Je pakt een matras of een deken, zoekt een fijn plekje uit en maakt het je gemakkelijk. Lezen, dutten, schrijven, met je voeten in het water, gewoon waar je zin in hebt.
Je merkt vanzelf dat de mannen weer in beweging komen en het tijd is om verder te gaan. Had ik al verteld dat je je horloge niet nodig hebt tijdens de tocht? 
Het tweede gedeelte van de route brengt ons bij het volgende bivak. Dat kan een wandeling zijn van een uur en soms ook langer. Vaak wordt me gevraagd hoeveel kilometer we lopen. Dat weet ik niet, we zijn gewoon een hele dag op ons gemak aan de wandel.

Aangekomen bij het nieuwe bivak staat de thee klaar. Elk bivak heeft zijn eigen charme, dat is het leuke van een trektocht. Je weet nooit waar je de volgende dag je tent op zal zetten. Na de thee met koekjes zetten we met hulp van de begeleiders de tenten op. Iedere deelnemer heeft de luxe van een eigen tent. Juist in een groepsreis is het heel fijn om wat privacy te hebben. 
De dagelijkse douche bestaat uit een teiltje warm water dat je meeneemt in je tent. Soms is er water in de buurt waar je wat uitgebreider kunt badderen. Deze primitieve bedrijvigheden horen er allemaal bij en het went verrassend snel.
Dan roept Hossaine: “la soupe”. Het is inmiddels donker en tijd voor het avondeten. Bij kaarslicht wordt de soep opgediend, gevolgd door een hoofdgerecht en fruit en/of thee als dessert. Het is aangenaam warm in de kooktent en je voelt langzaam een aangename loomte opkomen. Lang natafelen zit er meestal niet in. Het buiten zijn, het wandelen, de indrukken, de zon, allemaal ingrediënten die hebben bijgedragen aan een enerverende dag. Nu is het tijd om uit te rusten en de slaapzak in te kruipen. Maar voordat je je tent in kruipt loont het de moeite om nog even aandacht te hebben voor de stilte van het berglandschap en de enorme sterrenpracht. De puurheid, de vredigheid, een sfeer zonder pretenties, je kunt het zomaar voelen.
Dan kan de tent dicht en de hoofdlamp uit.
Morgen een nieuwe wandeldag.

                                         

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!