Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

29apr

Blauwbaard, een sprookje en een parallel.

Er was eens een rijke en charismatische man die in weerwil van zijn aantrekkelijke status minder succesvol was in de liefde. Dat kwam omdat hij een blauwe baard had waardoor hij er zo afschrikwekkend uitzag dat alle vrouwen voor hem wegliepen.
Toch had hij zijn oog laten vallen op
één van de mooie dochters van een deftige dame. Hij nodigde beide meisjes uit op een groots feest waarop de jongste dochter onder de indruk raakte van de man en toestemde in een huwelijk met hem ondanks dat zij gewaarschuwd werd voor hem. De blauwe baard vergat zij maar voor het gemak. “Ach”, zei ze, “zo blauw is die baard nu ook weer niet”.
Na een korte tijd kondigde Blauwbaard aan dat hij een poosje op reis moest. De vrouw kreeg van alle kamers in het huis een sleutel en mocht zich met haar vriendinnen vrij vermaken in het huis. Behalve
één kamertje waarvan zij ook een klein sleuteltje kreeg met de waarschuwing dat ze die kamer niet mocht bezoeken. Als ze dat wel zou doen zou er iets heel ergs gebeuren.                   

Op de één of andere manier bleef die waarschuwing haar prikkelen en uiteindelijk kon ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Met een trillende hand opende ze de deur en zag tot haar afschuw 6 dode vrouwen aan de muur hangen. Snel sloot ze deur weer en zag toen dat er een beetje bloed kleefde aan het sleuteltje. Ze probeerde dit er af te wassen met zeep en zand maar dat lukte niet.
Diezelfde avond kwam Blauwbaard terug, eerder dan verwacht. Hij vroeg de sleutels terug en zag direct het bloed aan het kleine sleuteltje. “Zo”, zei hij, “je bent in het kleine kamertje geweest. Dan moet je sterven. Ik geef je nog een kwartier”.
De vrouw riep haar zuster en zei “Anna, klim zo snel mogelijk op de toren om te zien of mijn broers er al aan komen”. Herhaaldelijk riep de bange vrouw “zuster Anna, zie je nog niets komen?”
Op het nippertje werd de vrouw gered door de twee ridders en Blauwbaard werd gedood. Zij erfde al de rijkdommen van haar man waarmee ze iedereen hielp die het nodig had.

Jarenlang heb ik volgehouden dat “het niet zo erg was wat ik ervaren had”, ondanks dat er tal van “waarschuwingen” langs kwamen. En ook in mij groeide de nieuwsgierigheid naar wat zich schuil hield in die verboden- en gesloten ruimte. Ook ik trilde van angst toen ik die ruimte ontsloot en ook ik was geschokt door wat ik te zien kreeg. En ja, ook ik ben gered, op het nippertje en ook ik wil mijn verworven rijkdommen delen met de mensen die het kunnen gebruiken.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05apr

“De berg en ik” – een heronderhandeling.

De berg staat symbool voor de macht en de verstarring die ik als kind heb ervaren. De macht torende hoog boven mij uit en hield mij klein. Op de een of andere manier bevond ik me altijd aan de schaduwzijde van de berg waardoor ik nog minder opviel. Ineengedoken, vastgeklonken aan de berg, was ik ermee versmolten, ik ging op in de berg. Een eigen ik bestond niet.
Op de spaarzame momenten dat ik aan de kant met het licht stond was ik vooral verbaasd en voelde ik ook een verlangen om daar langer te kunnen verblijven. Het is goed mogelijk dat ik zelf iedere keer weer de kant van de schaduw opzocht omdat ik had geleerd dat die lichte kant slechts in een uiterst kleine mate voor mij bedoeld was.

Het bleek dat ik niet om de berg heen kon en dat beangstigde mij, hij had een onheilspellende invloed op mij. Totdat ik ontdekte dat ik de berg kon beklimmen. Ik ontdekte dat er van alles op de berg aanwezig was, dat er ruimte was, licht, dat ik om me heen kon kijken en dat er perspectieven waren. Ook kwam ik obstakels tegen zoals smalle randjes met direct daarnaast een afgrond. De ijlte van de afgrond staat symbool voor de leegte die ik in mij voel, macht creëert angst. En de angst om uit te glijden op rulle stenige afdalingen.
Ik had geen behoefte om de berg te bedwingen, om koste wat het kost de top te behalen. Het was de uitdaging om de berg te leren kennen, om in beweging te zijn en om te ervaren wat de berg voor mij betekende.

Na een beklimming kom ik ook weer naar beneden en neem dan afstand van de berg. Iedere keer loop ik een stukje verder weg van de berg om op mijn eigen gekozen plek mijn gevoelens te onderzoeken. Met zorgzame aandacht ga ik bij mezelf te rade wat mijn volgende route omhoog is waarbij mijn verlangen om mijn hele zelf te erkennen en te koesteren de richting aangeeft.

De berg blijft altijd de berg, statisch, onveranderlijk, niet in staat tot (zelf)reflectie. Daarentegen ben ik in beweging, in ontwikkeling en ben ik in staat om mijn relatie met de berg te onderzoeken, bij te stellen volgens mijn eigen waarden en normen. De uitkomst van de heronderhandeling is “ik en de berg”- een nieuwe waarheid.

Ook fysiek ben ik graag in de bergen. Als het weer mogelijk is kun je je aansluiten bij één van de wandeltrektochten in de bergen van Marokko.

                                              

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!