Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

29jun

De meerwaarde van Ontspannen Wandelreizen

Het wilde maar niet lukken. De meerwaarde van mijn wandelorganisatie duidelijk formuleren. Achteraf niet vreemd omdat het voor mezelf niet helder was wat er in mijn speelt.

Lang  verhaal kort. Het thema “emotionele verwaarlozing” loopt als een rode draad door mijn leven met verstrekkende gevolgen. Toen ik langzaam ging voelen wat dit voor mij betekende weerhielden schuld- en schaamte gevoelens me ervan om hier open over te zijn.
Geïnspireerd door de openheid van anderen en het proces dat ik ben aangegaan ben ik er aan toe om voor mezelf te staan, nu vanuit een ander perspectief. 

De gevolgen van emotionele verwaarlozing zitten diep in het lichaam verankerd en zijn per definitie beschadigend. Het meest ingrijpende gevolg is dat het “ik” niet gevoeld kan worden. Om te overleven moeten de gevolgen gecompenseerd worden en moeten er strategieën ontwikkeld worden om weg te blijven van de pijn. Veelal gebeurt dit op onbewust niveau. Dit heeft consequenties, ten eerste voor de relatie met jezelf en in het verlengde daarvan voor de relaties in de buitenwereld. Ik kan je zeggen dat het mijn levenskwaliteit zeer indringend heeft beïnvloed wat ik overigens goed kon verbloemen.

Mijn wandelreizen gaan over contact maken met het “ik”. Een mix van wandelen, bergen, natuur, stilte, privacy en onthaasten met daarin de uitnodiging besloten om aandacht, tijd en ruimte voor het “ik” te hebben. Om te onderzoeken wat jouw “ik” betekent voor jou.
Deelnemers zijn  vrij om daar op eigen wijze invulling aan te geven. Dit alles in een ongedwongen sfeer. Hoe dit uitpakt is niet te voorspellen, wel is zeker dat het een avontuur met en voor jezelf is.

                                           
 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

24mei

Een wandeldag in de Rozenvallei.

Een imposant berglandschap, een helder licht en rondom stilte, als je s ’morgens je hoofd buiten de tent steekt.  Een mooier begin van een wandeldag in de Rozenvallei kan toch bijna niet. We schuiven aan voor het ontbijt in de warme ochtendzon. Wat een luxe om alle tijd te hebben om op ons gemak te eten en voor nog een koffie of thee. 
Als de begeleiders gaan opruimen is het voor ons ook tijd om in actie te komen, we zijn hier tenslotte om te wandelen. Het kamp wordt opgebroken en de muildieren worden bepakt met de grote bagage.Jij neemt in je dag rugzak alleen wat kleine spulletjes mee zoals water, toiletpapier en zakjes, zonnebrandcreme en eventueel een fleece en/of regenkleding. 

We zwaaien de muildieren met hun begeleiders uit die een andere route lopen. Wij gaan op pad met de wandelbegeleider Hossaine die het gebied op zijn duimpje kent. Het wandeltempo is recreatief met regelmatig een kleine pauze om te drinken of om te luisteren wat Hossaine te vertellen heeft over het landschap. Dit onthaasten is precies het doel van de reis.
De Rozenvallei is onderdeel van het bergmassief de M’Goun in het Atlas gebergte met een top van ruim 4000m. De vallei wordt gevoed door de M’Goun rivier met enkele zijriviertjes. Het is dan ook een vruchtbare streek waar vanaf half april de heerlijke geurende M’Goun rozen bloeien. In het tweede weekend van mei is het groot feest als de rozen geoogst worden en daarna verwerkt in de cosmetische industrie. In het najaar staat de hele vallei vol met een grote variëteit aan vruchtdragende bomen en worden de gewassen op het land geoogst. In de wijde omtrek is het gezang te horen van de boeren die elkaar om beurten toezingen.
Geen wandeldag in dit kleurrijke gebeid is hetzelfde. We lopen door bergachtig gebeid met kleine geitenpaadjes, soms is er helemaal geen pad of moeten we wat klauteren over rotsblokken. Langs de oevers van de riviertjes wandelen we dwars door de begroeiing en soms moeten we een stroompje oversteken. Voor die gelegenheid hebben we sandalen in de rugzak gestopt. Het zal je verbazen hoe sterk de stroom kan zijn, het is dan ook verstandig om de oversteek samen te doen. Op sommige punten steken we het water over via smalle bruggetjes gemaakt van een boomstam. Ook hier is de helpende hand van Hossaine geen overbodige luxe.
Spectaculair is de Agouti gorge. Een smalle kloof met steile wanden aan weerszijden. Meestal staat er nog wat water in en dat is ook de reden waarom de kloof vol staat met knalroze lelies.
De dorpjes die we passeren bestaan voor een groot deel nog uit lemen huizen, het doet bijna Middeleeuws aan.
Dan zien we ergens in het landschap de muildieren staan. Dit betekent dat we aangekomen zijn bij de lunchplek. De begeleiders zijn druk in de weer met koken en wij kunnen neerploffen op de kussens. Eerst natuurlijk thee. Daarna een heerlijke verse lunch en dan is het tijd voor een lange middagpauze. Je pakt een matras of een deken, zoekt een fijn plekje uit en maakt het je gemakkelijk. Lezen, dutten, schrijven, met je voeten in het water, gewoon waar je zin in hebt.
Je merkt vanzelf dat er weer beweging komt als het tijd is om verder te gaan. Had ik al verteld dat je je horloge niet nodig hebt tijdens de tocht?
Het tweede gedeelte van de route brengt ons bij het volgende bivak. Dat kan een wandeling zijn van een uur en soms ook langer. Geen idee hoeveel kilometer we lopen, we zijn gewoon een hele dag op pad.


Aangekomen bij het nieuwe bivak staat de thee klaar. Elk bivak heeft zijn eigen charme, dat is het leuke van een trektocht. Je weet nooit waar je de volgende dag je tent op zal zetten. Na de thee met koekjes zetten we met hulp van de begeleiders de tenten op. Iedere deelnemer heeft de luxe van een eigen tent. Juist in een groepsreis is het heel fijn om wat privacy te hebben. 
De dagelijkse douche bestaat uit een teiltje warm water dat je meeneemt in je tent. Soms is er water in de buurt waar je wat uitgebreider kunt badderen. Deze primitieve bedrijvigheden horen er allemaal bij en het went verrassend snel.
Dan roept Hossaine: “la soupe”. Het is inmiddels donker en tijd voor het avondeten. Bij kaarslicht wordt de soep opgediend, gevolgd door een hoofdgerecht en fruit en/of thee als dessert. Het is aangenaam warm in de kooktent en je voelt langzaam een aangename loomte opkomen. Lang natafelen zit er meestal niet in. Het buiten zijn, het wandelen, de indrukken, de zon, allemaal ingrediënten die hebben bijgedragen aan een enerverende dag. Nu is het tijd om uit te rusten en de slaapzak in te kruipen. Maar voordat je je tent in kruipt loont het de moeite om nog even aandacht te hebben voor de stilte van het berglandschap en de enorme sterrenpracht. De puurheid, de vredigheid, een sfeer zonder pretenties, je kunt het zomaar voelen.
Dan kan de tent dicht en de hoofdlamp uit.
Morgen een nieuwe wandeldag.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

29apr

Blauwbaard, een sprookje en een parallel.

Er was eens een rijke en charismatische man die in weerwil van zijn aantrekkelijke status minder succesvol was in de liefde. Dat kwam omdat hij een blauwe baard had waardoor hij er zo afschrikwekkend uitzag dat alle vrouwen voor hem wegliepen.
Toch had hij zijn oog laten vallen op
één van de mooie dochters van een deftige dame. Hij nodigde beide meisjes uit op een groots feest waarop de jongste dochter onder de indruk raakte van de man en toestemde in een huwelijk met hem ondanks dat zij gewaarschuwd werd voor hem. De blauwe baard vergat zij maar voor het gemak. “Ach”, zei ze, “zo blauw is die baard nu ook weer niet”.
Na een korte tijd kondigde Blauwbaard aan dat hij een poosje op reis moest. De vrouw kreeg van alle kamers in het huis een sleutel en mocht zich met haar vriendinnen vrij vermaken in het huis. Behalve
één kamertje waarvan zij ook een klein sleuteltje kreeg met de waarschuwing dat ze die kamer niet mocht bezoeken. Als ze dat wel zou doen zou er iets heel ergs gebeuren.                   

Op de één of andere manier bleef die waarschuwing haar prikkelen en uiteindelijk kon ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Met een trillende hand opende ze de deur en zag tot haar afschuw 6 dode vrouwen aan de muur hangen. Snel sloot ze deur weer en zag toen dat er een beetje bloed kleefde aan het sleuteltje. Ze probeerde dit er af te wassen met zeep en zand maar dat lukte niet.
Diezelfde avond kwam Blauwbaard terug, eerder dan verwacht. Hij vroeg de sleutels terug en zag direct het bloed aan het kleine sleuteltje. “Zo”, zei hij, “je bent in het kleine kamertje geweest. Dan moet je sterven. Ik geef je nog een kwartier”.
De vrouw riep haar zuster en zei “Anna, klim zo snel mogelijk op de toren om te zien of mijn broers er al aan komen”. Herhaaldelijk riep de bange vrouw “zuster Anna, zie je nog niets komen?”
Op het nippertje werd de vrouw gered door de twee ridders en Blauwbaard werd gedood. Zij erfde al de rijkdommen van haar man waarmee ze iedereen hielp die het nodig had.

Jarenlang heb ik volgehouden dat “het niet zo erg was wat ik ervaren had”, ondanks dat er tal van “waarschuwingen” langs kwamen. En ook in mij groeide de nieuwsgierigheid naar wat zich schuil hield in die verboden- en gesloten ruimte. Ook ik trilde van angst toen ik die ruimte ontsloot en ook ik was geschokt door wat ik te zien kreeg. En ja, ook ik ben gered, op het nippertje en ook ik wil mijn verworven rijkdommen delen met de mensen die het kunnen gebruiken.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05apr

“De berg en ik” – een heronderhandeling.

De berg staat symbool voor de macht en de verstarring die ik als kind heb ervaren. De macht torende hoog boven mij uit en hield mij klein. Op de een of andere manier bevond ik me altijd aan de schaduwzijde van de berg waardoor ik nog minder opviel. Ineengedoken, vastgeklonken aan de berg, was ik ermee versmolten, ik ging op in de berg. Een eigen ik bestond niet.
Op de spaarzame momenten dat ik aan de kant met het licht stond was ik vooral verbaasd en voelde ik ook een verlangen om daar langer te kunnen verblijven. Het is goed mogelijk dat ik zelf iedere keer weer de kant van de schaduw opzocht omdat ik had geleerd dat die lichte kant slechts in een uiterst kleine mate voor mij bedoeld was.

Het bleek dat ik niet om de berg heen kon en dat beangstigde mij, hij had een onheilspellende invloed op mij. Totdat ik ontdekte dat ik de berg kon beklimmen. Ik ontdekte dat er van alles op de berg aanwezig was, dat er ruimte was, licht, dat ik om me heen kon kijken en dat er perspectieven waren. Ook kwam ik obstakels tegen zoals smalle randjes met direct daarnaast een afgrond. De ijlte van de afgrond staat symbool voor de leegte die ik in mij voel, macht creëert angst. En de angst om uit te glijden op rulle stenige afdalingen.
Ik had geen behoefte om de berg te bedwingen, om koste wat het kost de top te behalen. Het was de uitdaging om de berg te leren kennen, om in beweging te zijn en om te ervaren wat de berg voor mij betekende.

Na een beklimming kom ik ook weer naar beneden en neem dan afstand van de berg. Iedere keer loop ik een stukje verder weg van de berg om op mijn eigen gekozen plek mijn gevoelens te onderzoeken. Met zorgzame aandacht ga ik bij mezelf te rade wat mijn volgende route omhoog is waarbij mijn verlangen om mijn hele zelf te erkennen en te koesteren de richting aangeeft.

De berg blijft altijd de berg, statisch, onveranderlijk, niet in staat tot (zelf)reflectie. Daarentegen ben ik in beweging, in ontwikkeling en ben ik in staat om mijn relatie met de berg te onderzoeken, bij te stellen volgens mijn eigen waarden en normen. De uitkomst van de heronderhandeling is “ik en de berg”- een nieuwe waarheid.

Ook fysiek ben ik graag in de bergen. Als het weer mogelijk is kun je je aansluiten bij één van de wandeltrektochten in de bergen van Marokko.

                                              

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

07feb

Zelfbewustzijn.
 

Het fascineert me dat er enerzijds mensen zijn die het belangrijk vinden om hun zelfbewustzijn te ontwikkelen en zich daar actief mee bezig houden en anderzijds mensen die niet geïnteresseerd zijn of zelfs bewust er niets mee te maken willen hebben. 
In mijn visie is zelfbewustzijn in staat zijn om te voelen en weten wat zich afspeelt in de binnenwereld. Om daar vervolgens naar te handelen en de reacties daarop weer te onderzoeken met het al aanwezige bewustzijn. Het is als een spiraal die aldoor meer naar buiten uitdijt terwijl de beweging ook andersom plaatsvindt, van buiten naar binnen, steeds dieper naar de kern. 
Waarom zou je daaraan beginnen? Het klinkt toch behoorlijk ingewikkeld en wat levert het op?
Voor mij was het van cruciaal belang dat ik me bewust werd van gevoelens en gedrag die mijn levenskwaliteit ondermijnden én waarmee ik anderen kon kwetsen. M.n. dit laatste leverde me schuld- en schaamte gevoelens op en daar had ik zonder dit gedrag al mijn buik van vol.

Al jarenlang was ik me bewust van een sluimerend verlangen dat bleef rondzoemen. Dit verlangen had alles te maken met het willen begrijpen waarom ik op gespannen voet bleef staan met mezelf, waarom alle lastige patronen zich bleven herhalen en mijn gevoel van machteloosheid daarin. Niet dat ik daar nooit ondersteuning in had gezocht, in tegendeel. En daar heb ik van geleerd. Maar het vurig gewenste effect bleef uit.
Op een bepaald moment zorgde het leven voor de juiste signalen die me aanzette om mezelf opnieuw een kans te geven. Ik ontdekte de oorzaak van het me oncomfortabel voelen in mezelf en in de wereld en ik ging begrijpen dat ik mijn eigen waarheid over wie ik ben en wat ik wil onvoldoende had ontwikkeld. Mijn leven was gebaseerd op leugens en illusies die ik onbewust als mijn identiteit was gaan beschouwen.

Sinds die tijd is er in mijn binnenwereld een beweging gaande van inzicht in gedrag en denken en bovenal van voelen. Ik doe dit o.a. samen met mensen in een veilige setting die ook een verlangen of een vraag hebben, of nieuwsgierig zijn naar wat zich in hun binnenwereld afspeelt. Ook lees ik erover en ik praat erover met vrienden én met mezelf. 
Deze manier van onderzoeken  is niet altijd een feestje. Gevoelens die jarenlang ontkend werden worden voelbaar en dat is nieuw, spannend en kan ongemakkelijk zijn. Het zelfbeeld waar je jarenlang mee rondliep blijkt niet te kloppen en dat zorgt voor opschudding in je leven. En precies die opschudding, dat bewustworden brengt helderheid  in het voelen, denken en doen. Vanuit die helderheid ontstaat de vrijheid om andere keuzes te gaan maken die passen bij jouw eigenheid waarmee je jouw identiteit vergroot. Het aangaan van dit proces is in feite het mooiste cadeau dat ik mezelf kan geven, ook al zit er niet altijd een strik omheen en ervaar ik het uitpakken als een tijdrovend en intensief karwei.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

30jan

Op reis met je verlangen

De deelnemers vann Ontspannen Wandelreizen hebben allemaal een bepaalde reden om op stap te gaan in de bergen van Marokko. Voor de één is die reden duidelijker dan voor de ander.
Het doel van Ontspannen Wandelreizen is het faciliteren van een wandelevenement dat op een natuurlijke- en praktische manier voorziet in de juiste omstandigheden om met volle aandacht bij jezelf, voor jezelf en in jezelf aanwezig te zijn. Iedereen heeft de vrijheid om dit op eigen wijze te doen. Er zijn geen regels van toepassing net zo min als een strategie, theorie e.a.

In de reacties van deelnemers gaat het onder andere over het ervaren van nieuwe ongekende gevoelens en gedachten. Op de één of andere manier wordt het bewustzijn tijdens de trektocht gestimuleerd om opening van zaken te geven. Om te verhelderen wat lange tijd niet ervaren kon worden.
Bewustwording is niet iets dat je kunt sturen en/of waar je controle over hebt. Wel weet ik uit eigen ervaring dat een diep verlangen de inspiratiebron kan zijn om op onderzoek uit te gaan. Om vragen aan jezelf te stellen zoals: “ kan ik mijn verlangen voelen, formuleren, in beeld brengen en waar komt dit verlangen vandaan? Wat mist er in mijn leven en wat vind ik daarvan”?

Het is heel natuurlijk om verwachtingen te hebben als je op reis gaat. De mogelijkheid om teleurgesteld te worden is dan aanwezig. In die zin is deelname aan een wandeltrektocht een echt avontuur, niet alleen in letterlijke zin, juist ook in de mate waarin je het avontuur met jezelf aangaat. En dit avontuur beperkt zich niet tot de 10 dagen dat je op pad bent. Je kunt ervan uitgaan dat waar je aandacht aan hebt besteed en ervaren hebt, bewust én onbewust, zal doorwerken als je weer in je eigen omgeving bent.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

27dec


Je leven begint goed als

Je een gewenst kind bent
Je wordt gekoesterd, getroost en in bescherming wordt genomen
Er belangstelling is voor je levensprojecten en je ondersteuning krijgt als je dat nodig hebt
Je emoties serieus worden genomen
Je je verlangens mag uitspreken
Je word vertrouwd
Je mag falen en fouten mag maken en als je daarin gerustgesteld wordt
Je oprechte complimenten krijgt
Je wordt erkend als mens met een eigen identiteit

Dan heb je een solide basis waarop je verder kunt groeien en bloeien.

De realiteit is dat veel volwassenen deze ervaringen hebben moeten ontberen en dat veel kinderen eveneens opgroeien in onveilige en beschadigende omstandigheden. Dat heeft consequenties voor de kwaliteit van leven. Hoe meer er heeft ontbroken des te groter kunnen de gevolgen zijn in de vorm van lichamelijke- en psychische klachten.
Zolang je niet weet waar de klachten vandaan komen zal er weinig veranderen, mogelijk worden de klachten in de loop van de tijd zelfs heviger. Het lichaam geeft aan dat er echt iets aan de hand is en wil daar aandacht voor. Op dat moment kun je een keuze maken tussen blijven ontkennen en nieuwsgierig zijn en op onderzoek uit gaan. Er is geen eenduidig antwoord op de vraag wat dan de volgende stap is. Ik kan alleen vertellen over mijn eigen onderzoek en bevindingen.
Voor mij was het een schok toen ik tot het inzicht kwam dat ik al mijn energie stopte in het oplossen van symptomen. Dat dit nauwelijks werkte voelde ik wel degelijk maar wat dan wel……?  Ergens diep weg gestopt in mij voelde ik altijd een groot verlangen maar ik kon het lange tijd niet concreet maken. Ik was uitsluitend gericht op het ontwikkelen van allerlei strategieën om te overleven zodat er geen aandacht was voor dit verlangen. Dit was geen bewuste keuze, wel een onbewuste manier om mijn levenspijn te omzeilen.
Franz Ruppert heeft deze dynamiek geschetst in een driedelig schema. Een deel waarin traumatische ervaringen liggen opgeslagen, overlevingsdelen om het leven dragelijk te maken en om te kunnen functioneren  en een gezond deel met het verlangen om veilig, erkend, waardevol en geliefd te zijn. Hij heeft een methodiek geïntroduceerd om de gevoelens die deze delen representeren zichtbaar en voelbaar te maken.
Ik ben al een tijdje bezig om met deze manier waarin het verlangen letterlijk opgesteld wordt te oefenen. Langzaam krijg ik inzicht in waar ik mezelf saboteer, welke gevoelens ik onderdruk, hoe ik mijn eigen ruimte beperk en hoe ik heb geleefd volgens de waarheden van anderen. Stuk voor stuk zaken die de vervulling van mijn grote verlangen in de weg staan. Ja, het is een pijnlijk proces hiervan bewust te worden (herkennen), in alle volheid toe te laten (erkennen) en te integreren. Toch ben ik er ten diepste van overtuigd dat dit precies is wat ik nodig heb om mijn grote verlangen te vervullen. Het vermogen om het contact met mijn hele zelf te herstellen, mijn eigenheid te ontdekken en te erkennen en die omgeven met zachtheid, geduld, mededogen en vreugde. Om vanuit die compleetheid deel te nemen aan het leven.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21okt

Postpartum depressie in relatie tot vroegkinderlijk trauma

Moeder worden……. lange tijd was het geen issue voor mij ondanks de zwangerschappen en geboortes in mijn vrienden- en kennissen kring.
Totdat in mijn 36 ste levensjaar het verlangen naar een kind er ineens wel was.
Blij was ik met mijn gezonde zoon en dit rijmde totaal niet met de tranen die na een aantal weken spontaan opwelden. En ze bleven komen, iedere dag. Ik had er geen controle over en ik voelde me steeds somberder worden.
Het leek veel op een postpartum depressie en de huisarts schreef een antidepressivum voor. Na het lezen van de bijsluiter besloot ik dit niet te gaan slikken omdat de bijwerkingen erger dan de kwaal leken.
Ondertussen sloop een soort angst mijn lichaam binnen. Aanvankelijk was het een fysiek symptoom, het voelde alsof ik erin stikte. Steeds meer activiteiten samen met mijn zoon moest ik opgeven omdat ik het niet meer durfde. Uiteindelijk durfde ik de deur helemaal niet meer uit en durfde ik zelfs niet meer alleen thuis te zijn. De angst had mij volledig in haar greep met momenten van pure paniek.

Tijdens de sessies bij een psychotherapeut had ik grote behoefte om te vertellen over hoe ik mijn jeugd ervaren had. Ik vond een klankbord om pijnlijke herinneringen te bespreken. En met veel oefenen kon ik na enkele jaren mijn leven oppakken en dacht ik dat ik “beter” was.
Toch merkte ik dat de angst niet helemaal weg was. Het was een diep gewortelde angst om er niet te zijn, om mezelf niet te kunnen ervaren, om te verdwijnen in het niets. Hoe daar mee om te gaan was niet uitgebreid onderzocht in de therapie. Dat heeft mij doen besluiten om toch een antidepressivum te gaan gebruiken waarna de angst inderdaad verdween. Maar de apocalyps moest nog komen.
Oppervlakkig leek alles oké maar ik bleef het gevoel houden dat er iets niet klopte in mijn leven waar ik niet de vinger op kon leggen. Tot ik ergens begin 2019 in het boek "Het verdwenen zelf" las over emotionele en psychische mishandeling in de vroege kinderjaren en de trauma’s die zich als reactie daarop onvermijdelijk gaan ontwikkelen. Dit was de opening van een intense periode want na veel lezen over dit onderwerp vond ik de voor mij effectieve therapievorm
*.
Het diepgaande proces van herkennen en erkennen van gevoelens zoals intens verdriet, woede, schaamte, schuld en angst, het ontdekken van mijn gezonde delen zoals mildheid, zachtheid, ontschuldiging, draagkracht en beginnend vertrouwen……… brengt me stapje voor stapje bij en in mezelf en dat is precies wat er al die jaren niet klopte, ik was afgesloten van mijn zelf!

Ik snap nu dat de geboorte van mijn kind een enorme trigger was als reactie op mijn traumatisch verleden. Hoe kon ik de moeder zijn die ik zo graag wilde zijn maar die zich gevangen voelde en totaal verstrikt zat in een web van aangenomen onwaarheden?  Hoe kon ik de liefde voor mijn kind uiten als ik dat niet zelf ervaren had? Hoe kon ik weten wat mijn kind nodig had als ik zelf niet kon voelen wat ik nodig had? Hoe kon ik me met mijn kind verbinden als ik geen idee had wat dat betekende? Liefde voelen……..hoe doe je dat?!

In het werken met het de IoPT/IZR methode heb ik geleerd hoe deze trauma’s van generatie op generatie worden doorgegeven en dat de cirkel pas doorbroken wordt als zowel de traumadelen als de overlevingsdelen bewust gezien, gehoord, gevoeld en onvoorwaardelijk erkend worden. Ik heb ervaren wat bedoeld wordt met het voelen van gevoelens i.p.v. praten over gevoelens.
En heel langzaam groeit van binnen een gevoel van vrijheid en compassie.


 

* IoPT , Identiteitsgerichte psychotraumatheorie en therapie naar Prof. Dr Franz RuppertIn Nederland bekend als IZR, Interactieve zelf resonantie.
Er zijn in Nederland en  België een aantal therapeuten/begeleiders die gespecialiseerd zijn in de IoPT methodiek.
Ik ben zelf als cliënt bijzonder tevreden over de begeleiding van IntraFlektie
: Centrum voor traumaverwerking en identiteitsontwikkeling.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

06sep

Bewegen naar de kern of om de hete brij heen blijven draaien? 

 

                                                                           

 

 

 

 

 

Wat als ik eerder had geweten dat mijn familiegeschiedenis zo’n enorme invloed heeft gehad op mijn leven?  Hoe had mijn leven er dan op dit moment uitgezien? Ik zal het nooit weten. Wat ik wel weet is dat ik al die tijd op zoek was naar een antwoord op deze prangende vraag: : “wat heeft ervoor gezorgd dat ik het leven als een worsteling ervaar?” Ja, ik had wel een idee waar het over ging en ook mijn lijf gaf me regelmatig signalen in de vorm van angst, woede, verdriet en lichamelijk ongemak. Uiteenlopende vormen van therapie, begeleiding en coaching, ed. heb ik doorlopen. Soms bracht dit enige verheldering, soms sloeg de begeleider de plank volledig mis.

Er bleek een reden te zijn waarom die interventies niet aansloegen. Ten eerste omdat het meestal draaide om cognitieve methoden met allerhande schema’s en theorieën. Het gevolg was dat mijn goed ontwikkeld rationele deel nog meer werd aangescherpt. Ten tweede omdat er voornamelijk aandacht was voor de symptomen. Die symptomen moesten met behulp van het hoofd weg gewerkt worden, los gelaten worden, omgevormd worden of omarmd worden. Nou, alle positieve ideeën en adviezen ten spijt, dat lukte me voor geen meter. Ik kon er helemaal niets mee behalve nog meer in m’n hoofd bezig zijn. En omdat het me maar niet lukte trok ik mijn eigenwaarde – voor zover aanwezig - nog meer in twijfel.

Ergens in 2019 kwam ik in aanraking met de IoPT/IZR methode*. Daar was aandacht voor de vraag hoe mijn klachten ontstaan zijn. Ik ontdekte dat de oorsprong alles te maken heeft met mijn familiesysteem dat een enorme invloed heeft gehad op mijn ontwikkeling of beter gezegd op mijn inwikkeling. Ik heb aan den lijve ondervonden dat alle boodschappen van vroeger in iedere lichaamscel liggen opgeslagen , ook al lijken ze “vergeten”. Veel van die boodschappen hadden een negatieve, soms destructieve lading en dat werden mijn vaste overtuigingen die mijn gedrag, gevoel en gedachten bepaalden. Nog pijnlijker was het besef dat ik mijn eigen meningen, verlangens, normen en waarden al heel lang geleden onder het tapijt had geschoven.

Bijzonder in deze methode is dat wordt gewerkt met het formuleren van een zin waarin een verlangen of vraag verwoord wordt. Die woorden worden door resonanten gerepresenteerd in een opstelling waardoor de dynamiek voelbaar en zichtbaar wordt. En reken maar dat wat er gebeurt tijdens een opstelling een zuiver beeld geeft van “hoe het is gegaan in je leven”. Het is onmogelijk om de boel voor de gek te houden.  

Behalve de juiste methode vinden is het minstens zo belangrijk om de juiste begeleider te vinden. Degene die jou optimaal ondersteunt is iemand die een bewuste relatie heeft met zichzelf en dit weet in te zetten als instrument zonder er in verstrikt te raken. Dat betekent dat diegene in staat is om gedetailleerd waar te nemen, deze signalen herkent en erkent en met die informatie zich helemaal afstemt op de ander. Het is de taak van de begeleider om helderheid te verschaffen zonder de regie over te nemen. Respect, empathie en gelijkwaardigheid zijn naast kennis en kunde de toverwoorden voor een succesvol traject.    

Voor mij is https://intraflektie.nl/  in Breda** de juiste plek met de juiste mensen om met al mijn aandacht aan de slag te zijn met mijn grootste verlangen en kleine stapjes te maken richting integratie en heelheid. Het voelt zo goed om gezien, gehoord en erkend te worden! En nog beter om te ontdekken dat ik het in me heb om dit ook aan mezelf te geven!

*Lees verder over deze methode op https://intraflektie.nl/wat-we-doen/
**Ook in Amersfoort heeft Intraflektie een locatie met dezelfde begeleiders. Voor alle informatie kun je mailen naar info@intraflektie.nl of bellen naar 
06 55800887.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03aug

 

Blijf bij jezelf!? Maar bij wie dan?

Een grens trekken, assertief zijn, een keuze maken, nieuw gedrag uitproberen, uit je comfortzone stappen, emoties uitspreken…..  Allemaal zaken die voor menigeen niet vanzelfsprekend zijn. Sterker nog, ze kunnen hartkloppingen, hyperventilatie, zweet handen en buikpijn veroorzaken en het stressniveau hoog doen oplopen. Een mooi advies luidt dan: “blijf dicht bij jezelf”. Goed bedoeld en heel legitiem en effectief.

Maar wat als je niet weet wie je bent? Dat klinkt misschien theatraal want de gangbare veronderstelling is “je weet toch zeker wel wie je bent!” En met deze aanname gaat het dus mis. Er zijn mensen die niet weten wie ze zijn, of die bezig zijn om zichzelf te leren kennen. Ik ben zelf zo’n mens die heel lang geroepen heeft “wie ben ik, waar vind ik mezelf, welke betekenis heb ik, hoe voel ik mezelf?”. Mijn angst om “er niet te zijn” heb ik als doodsangst ervaren en de gedachte dat ik “iemand” zou kunnen zijn stond ver van mij af. Oh ja, ik functioneerde wel in het openbare leven omdat het rationele deel van mijn brein prima in orde is, oftewel mijn overlevingsmechanisme is goed ontwikkeld. Maar overleven is iets anders dan leven vanuit autonomie, zelfbewustzijn en zelferkenning.

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk het antwoord heb gevonden op de vraag waarom ik worstelde met mijn gebrek aan identiteit. Het boek “Het verdwenen zelf” van Iris Koops deed de sluier oplichten. Ik ontdekte dat al heel vroeg in mijn jeugd angst een grote rol in mijn leven speelde en dat ik mijn hele leven, tot voor kort, gereageerd heb vanuit die angst. Het leven voelde onveilig en ik heb nooit geleerd om op een gezonde manier voor mezelf te zorgen. Om te kunnen voelen wat ik nodig heb, wat bij mij past, welke verlangens ik heb en dat ik het volste recht heb om dat te onderzoeken en te materialiseren.
Heel langzaam ontdek ik wat de vraag “wie ben ik” voor mij betekent. Het gaat over het letterlijk waarnemen van mijn lijf en over het toelaten van innerlijke gevoelens in plaats van ervan weg te willen omdat ze veel pijn veroorzaken. Pijn die onverdraaglijk leek en onverenigbaar is met een mate van levenskwaliteit.
Behalve de pijn is er altijd dat grote verlangen geweest om bewust waar te nemen en te voelen dat ik iemand ben. Gekoppeld aan dit verlangen heb ik de grote wens om die “ik” te omarmen, haar te dragen, haar te troosten en te beschermen. Om blij met mijn hele “ik” te zijn, zonder voorwaarden.

Ik heb voor dit levenswerk een fijne professionele ondersteuning gevonden in de vorm van de IZR methode. (interactieve zelf resonantie) Het letterlijk opstellen van het verlangen in de vorm van resonanten geeft een realistisch beeld van waar het “ik” staat. Gaandeweg de opstelling wordt helder wat nodig is om te bewegen naar het verlangen.
Het voelt voor mij, als ik daar sta en als ik later de beelden voor me zie, als een diepgaand bewustzijnsproces dat zich voltrekt met horten en stoten. Totaal onvergelijkbaar met alle cognitieve- en gedrags methodieken en andere hoofdoplossingen. In feite komt het erop neer dat je het moet DOEN om te ervaren en te voelen.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!