Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

03aug

 

Blijf bij jezelf!? Maar bij wie dan?

Een grens trekken, assertief zijn, een keuze maken, nieuw gedrag uitproberen, uit je comfortzone stappen, emoties uitspreken…..  Allemaal zaken die voor menigeen niet vanzelfsprekend zijn. Sterker nog, ze kunnen hartkloppingen, hyperventilatie, zweet handen en buikpijn veroorzaken en het stressniveau hoog doen oplopen. Een mooi advies luidt dan: “blijf dicht bij jezelf”. Goed bedoeld en heel legitiem en effectief.

Maar wat als je niet weet wie je bent? Dat klinkt misschien theatraal want de gangbare veronderstelling is “je weet toch zeker wel wie je bent!” En met deze aanname gaat het dus mis. Er zijn mensen die niet weten wie ze zijn, of die bezig zijn om zichzelf te leren kennen. Ik ben zelf zo’n mens die heel lang geroepen heeft “wie ben ik, waar vind ik mezelf, welke betekenis heb ik, hoe voel ik mezelf?”. Mijn angst om “er niet te zijn” heb ik als doodsangst ervaren en de gedachte dat ik “iemand” zou kunnen zijn stond ver van mij af. Oh ja, ik functioneerde wel in het openbare leven omdat het rationele deel van mijn brein prima in orde is, oftewel mijn overlevingsmechanisme is goed ontwikkeld. Maar overleven is iets anders dan leven vanuit autonomie, zelfbewustzijn en zelferkenning.

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk het antwoord heb gevonden op de vraag waarom ik worstelde met mijn gebrek aan identiteit. Het boek “Het verdwenen zelf” van Iris Koops deed de sluier oplichten. Ik ontdekte dat al heel vroeg in mijn jeugd angst een grote rol in mijn leven speelde en dat ik mijn hele leven, tot voor kort, gereageerd heb vanuit die angst. Het leven voelde onveilig en ik heb nooit geleerd om op een gezonde manier voor mezelf te zorgen. Om te kunnen voelen wat ik nodig heb, wat bij mij past, welke verlangens ik heb en dat ik het volste recht heb om dat te onderzoeken en te materialiseren.
Heel langzaam ontdek ik wat de vraag “wie ben ik” voor mij betekent. Het gaat over het letterlijk waarnemen van mijn lijf en over het toelaten van innerlijke gevoelens in plaats van ervan weg te willen omdat ze veel pijn veroorzaken. Pijn die onverdraaglijk leek en onverenigbaar is met een mate van levenskwaliteit.
Behalve de pijn is er altijd dat grote verlangen geweest om bewust waar te nemen en te voelen dat ik iemand ben. Gekoppeld aan dit verlangen heb ik de grote wens om die “ik” te omarmen, haar te dragen, haar te troosten en te beschermen. Om blij met mijn hele “ik” te zijn, zonder voorwaarden.

Ik heb voor dit levenswerk een fijne professionele ondersteuning gevonden in de vorm van de IZR methode. (interactieve zelf resonantie) Het letterlijk opstellen van het verlangen in de vorm van resonanten geeft een realistisch beeld van waar het “ik” staat. Gaandeweg de opstelling wordt helder wat nodig is om te bewegen naar het verlangen.
Het voelt voor mij, als ik daar sta en als ik later de beelden voor me zie, als een diepgaand bewustzijnsproces dat zich voltrekt met horten en stoten. Totaal onvergelijkbaar met alle cognitieve- en gedrags methodieken en andere hoofdoplossingen. In feite komt het erop neer dat je het moet DOEN om te ervaren en te voelen.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05jul

Het wetende - en voelende lichaam

“Je moet het voelen, Lia”. Meer dan eens kreeg ik dit te horen in een begeleidings sessie en hoe harder dit werd geroepen hoe slechter ik me ging voelen. Want waarom lukte het me niet om te voelen, althans datgene te voelen wat de therapeut bedoelde? Wat was er mis met mij en waarom leek ik de enige te zijn met dit gebrek?

Natuurlijk voelde ik juist wel: hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, pijn n.a.v. een paar heftige ongelukken, stijve schouders, vastzittende nek. En angst en woede, de heftigheid ervan overspoelde me regelmatig. Daarnaast voelde ik me onrustig wat ik lange tijd goed heb kunnen ontkennen en verbergen. En ontevreden, onzeker, ongeliefd, onwaardig  – op het eerste gezicht meer gedachtes dan gevoelens.

Om me “beter” te voelen – wat dat dan ook voor mij zou kunnen betekenen - hadden de begeleiders/therapeuten het over vertrouwen, trots, mezelf zijn, positiviteit, acceptatie, lichtheid en transformatie, dankbaarheid en meer aantrekkelijke woorden. En oh ja, ik moest het mezelf gunnen!  Er kwamen schema’s, protocollen, theorieën, opdrachten, methodieken en nog meer “hoofd”zaken op tafel. Ik heb me suf gedacht, geredeneerd, geanalyseerd, gelezen, kortom wat een getob om dat voor elkaar te krijgen en hoe teleurstellend om te constateren dat het niet voor mij werkte.

Toch bleef een enorm verlangen ergens in mijn lichaam aanwezig. Ik mag me gelukkig prijzen met de hardnekkigheid waarmee mijn lichaam bleef aandringen om de aandacht te krijgen.
Dat heeft me twee bijzondere ontdekkingen opgeleverd. Ten eerste het inzicht dat ik geen idee
kon hebben wat al die woorden voor mij zouden kunnen betekenen en ten tweede dat het toepassen van cognitieve interventies ontoereikend is omdat het belangrijkste element, “het voelen”  veronachtzaamd wordt.  

Dat het lichaam de sleutel is om van overleven naar voluit leven te bewegen ervaar ik in de IZR methode. Een werkwijze waarin het lichaam het instrument is om informatie prijs te geven over “vergeten” delen in jezelf. Ongekende gevoelens en drijfveren die lange tijd sluimerend maar daardoor niet minder ondermijnend en belemmerend aanwezig waren worden nu letterlijk voelbaar en zichtbaar. Op het moment dat deze delen toe gelaten worden ontstaat ruimte, lucht en licht. Ik ervaar dat er heel langzaam beweging komt in mijn voelen. Het is een delicaat proces dat nauwelijks in woorden is uit te drukken…….

Deelname aan een wandelreis met Ontspannen Wandelreizen geeft je alle gelegenheid om aandacht te schenken aan wat je lichaam je te vertellen heeft. Het wandelen zorgt ervoor dat je uit je hoofd komt en die verschuiving van hoofd naar voelen zal doorwerken in het lichaam en in de geest.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03jun

De mythe van de moederliefde

Het lijkt zo vanzelfsprekend. Een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind en het kind houdt van de moeder.
En deze liefde blijft in essentie in heel hun leven bestaan. Dat wil zeggen dat er ondanks verschillen in levensstijlen respect en erkenning is voor de autonomie van de ander. Het is veilig om een andere mening te hebben, om andere keuzes te maken en om andere verlangens te koesteren, kortom er is vrijheid om een eigen identiteit te ontwikkelen.

De realiteit vertelt  helaas een ander verhaal. De liefde tussen moeder en kind is niet altijd vanzelfsprekend en dit is nog altijd een beladen thema. Het taboe dat rust op het benoemen van de feiten zorgt ervoor dat de waarheid verborgen blijft. Twijfelen of je moeder wel van je houdt, kritisch zijn op haar gedrag, boosheid en wrok voelen, afstand willen nemen…….. nee, dat kan eigenlijk niet. Want “het is toch je moeder” wordt er dan gezegd. Alsof het een beschermde titel is die haar carte blanche geeft. Zwijgen over wat er werkelijk aan de hand zou kunnen zijn is echter part of the deal, voor een deel een onbewuste keuze.

Als het verhaal toch verteld wordt door het kind komt er een heel andere waarheid in beeld. Deze kan vele vormen aannemen variërend van niet zo fraai tot ronduit destructief. Hoe dan ook heeft het kind een trauma opgelopen, vaak op alle levensgebieden. De onvermijdelijke levenslast is evenredig aan de intensiteit van het trauma en totdat het waarneembaar wordt in het bewustzijn blijft het oncontroleerbaar door woekeren.

Enkele weken na de geboorte van mijn zoon greep de angst mij naar de keel. Langzaam voelde ik me wegzakken in een inktzwarte duisternis waar ik totaal geen grip op had. Niet in staat om mijn kind te geven wat hij nodig had en van genieten was al helemaal geen sprake. Het was overleven op een heel smal randje, letterlijk doodsbang dat ik daar vanaf zou vallen.
Het heeft lang geduurd voordat ik helemaal helder had wat er aan de hand was. Het mag duidelijk zijn dat mijn ervaringen ook in het leven van mijn zoon sporen heeft achter gelaten.

En zo zal deze dynamiek zich van generatie op generatie doorzetten als er geen interventies plaatsvinden. De cirkel kan doorbroken worden. Dit zal een indrukwekkend proces worden dat vraagt om een totale inzet zonder keiharde garanties.
Vanuit mijn ervaringen kan ik je zeggen: “het is alle moeite waard”.

                                                                   

 

COMMENTS
Wim Verbeek 2020-06-07 11:14:12 Mooi om te lezen hoe je het thema van de mythe van de moederliefde verbindt met je eigen ervaring. Daardoor gaat het thema leven en kan het ook resoneren met de ervaringen van anderen. Dank
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17jan

Blog van Els Peeters

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, dan begin ik er beslist eens aan.
Aan ik weet niet wat, maar je zult zien dat iedereen er zal verstomd van staan.

Zo klinken de eerste zinnen uit het liedje “Wat een leven” van Louis Neefs. Deze ode aan het uitstelgedrag werd reeds in 1965 uitgebracht.

Hoe het leven toen was, weet ik  niet. Wel gaat het om een thema dat nog steeds maatschappelijke relevant is.

Tijd … wat is tijd? Wanneer hebben we tijd? Is “hebben” het juiste werkwoord? Gaat het om het hebben van tijd? Tijd krijgen? Nemen? Creëren? Ja wat doe je eigenlijk met tijd?

Waar gaat tijd naartoe? Hoeveel tijd verspeel je? Hoeveel van jouw tijd gaat er écht naar jou?

Ben je vaak met je gedachten bij taken die nog wachten om door jou gedaan te worden? Of gaat je aandacht naar de inkopen die je straks na het werk nog snel even moet doen? Of naar het oudercontact voor je kinderen op school dat ingepland moet geraken?

Ik merk dat we vaak vervallen in overlevingspatronen en op automatische piloot gaan leven.

Oh jawel, ons lichaam geeft best signalen dat er iets loos is; een gevoel van malaise, sneller en langer verkouden dan anders, verdriet, depressieve klachten, lusteloosheid, burn out, energieloos, continue vermoeidheid, … we leggen niet altijd meteen de link naar een onderliggende oorzaak. Soms gaan we er zelfs nog tegen vechten want “is het niet flauw om thuis te blijven van het werk” of “het is nu niet de moment, die presentatie moet af” of “och, binnenkort vakantie, dan kunnen de batterijen weer opgeladen worden.

Hmmmm, de negatieve signalen die ons lichaam geeft, verdwijnen niet of toch niet voor lang. Stilaan kwijn je weg. Je voelt je niet gehoord, niet gezien, niet geapprecieerd, je voelt hoe je grenzen bereikt zijn of zelfs overschreden worden. Je overleeft en stilaan voel je je grenzen amper nog, je voelt je slechter en slechter maar weet niet precies waarom.

Hier moet dringend iets veranderen. Na wat zoeken en proberen neem je een coach of therapeut onder de arm.

Oef, die sessies vallen precies goed mee, je kijkt uit naar volgende sessies, je hoop op beterschap groeit.

Tot ineens net voor je wilt vertrekken naar je coach of therapeut je baas aan je bureau komt te staan met de vraag nog even iets aan die presentatie voor morgen te wijzigen of om die ene belangrijke klant nog even verder te helpen. Je kind geeft je ook nog snel even te kennen dat het tegen morgenvroeg een effen oranje t-shirt nodig heeft voor school en laat je nu net alle kleuren in huis hebben, behalve het gevraagde oranje.

Wat nu? Geraak je nog op je afspraak? Zeg je af? En als het je lukt om aanwezig te zijn, ben je dan de hele sessie lang met volle aandacht bij jezelf of dwalen je gedachten af? Zit je daar te ventileren over waar een mens nu in hemelsnaam een oranje t-shirt moet halen tegen morgenvroeg. Dat is potverdikke zelfs te laat om het ergens online te bestellen en te laten leveren. Waarom laten ze dat nu niet net iets vroeger weten. En waarom moet de baas die presentatie nu ineens nog veranderen, het was toch goed? Oei, wat vroeg mijn coach net? Pfff, hoe krijgen andere mensen het toch voor elkaar? Hoe laat moest ik Julie nu weer ophalen van zwemtraining? Zou ik nog snel even het shopping center kunnen binnenspringen? Maar waar kan ik een oranje t-shirt vinden? Oeps, mijn therapeut zei daar precies wel net iets interessants? Zou ik durven vragen om te herhalen? Pfff, ik zal blij zijn als ik in mijn bed lig. Bijna weekend. Euhm, oh  ja, mijn coach vraagt wanneer ik mijn nieuwe afspraak wil inplannen? Hoe laat is het nu inmiddels, ik moet de tijd in’t oog houden, ….

Soms is het gewoon lastig om uit de vicieuze cirkel te geraken, het leven komt er soms echt gewoon tussen. Het overleven sluipt stil binnen in je systeem.

En net omdat het leven er soms tussenkomt en die vicieuze cirkels dan veel langer blijven rondcirkelen, besloot ik een aanvulling te zoeken. Losse sessies bij een coach of therapeut zijn heel waardevol en zinvol. Echter kom je na je sessie weer snel in de hectiek van de dag terecht waardoor je gedurende langere tijd afspraken gaat inplannen om eruit te geraken.

Voor mij was dat een van de redenen om te starten met begeleide coachingsreizen in Marokko. Reizen waarin je offline gaat, je bent letterlijk en figuurlijk even weg van die hectiek. Er wordt deels in stilte gewandeld op een rustig tempo zodat jij tijd en ruimte krijgt voor jezelf. Gedachten, emoties, ervaringen, …. Je kan het gewoon allemaal toelaten en aandacht geven. Je krijgt de tijd om je te verdiepen en te doorvoelen zonder dat je je sterk moet houden omdat je na je afspraak van een uurtje terug moet staan voor je gezin, je familie, je werk. Je moet even helemaal niets, integendeel,  je krijgt. Mijn Nederlandse collega Lia en ik zijn er voor jou. Individuele sessies, oefeningen en methodieken ter verduidelijking en verdieping, het hoort er allemaal bij. Net zoals nazorg bij thuiskomst. Jij krijgt trouwens ook een tentje voor jou alleen zodat je helemaal in je cocon kan kruipen als je daar nood aan hebt.

In een groep kunnen er ervaringen gedeeld en uitgewisseld worden. De back to basics manier van reizen, het contact met de Berberse begeleiders, de natuur, de groepsdynamiek, de complementariteit tussen mezelf en Lia, de prikkelarmere omgeving, het wandelen op rustiger tempo en vooral de tijd en ruimte die jij van ons krijgt, … schenken jou inzichten. Al deze elementen dragen bij tot diepgang en permanente transformatie.

Ik geloof sterk dat deze begeleide coachingsreizen met nazorg achteraf jou hierbij kunnen helpen en dat hierdoor een snellere evolutie kan plaatsvinden.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

27nov

Voorjaar 2018, ik was volkomen van mijn padje, de weg kwijt en verdwaald in heftige emoties en gebeurtenissen.

Hoe nu verder, waar kon ik heen, met wie moest ik nu wat uitzoeken?? Ik zocht houvast en antwoorden bij vriendinnen en deed mijn voordeel met hun coachende vaardigheden. Het was die ene coachende vriendin die vertelde dat ze naar het Atlasgebergte was geweest voor een wandelvakantie en daar zoveel rust en ontspanning had gevonden. Ontspannen Wandelreizen heette de site. Het trok me totaal niet, ik had geen spatje rust in mijn lijf, wilde die ontspanning helemaal niet en ik had ook geen behoefte aan een vakantie. En toch trok het…. Ik bekeek de site en de foto’s en belde met Lia. De vertrekdatum was in de zomer op mijn verjaardag en ik beschouwde het als een teken om op mijn geboortedag zoveel jaar later op reis te gaan.
Ik begreep van Lia dat wat zij aanbood niet als een vakantie bedoeld was in de zin van gezelligheid, sociale contacten, lekker eten, drinken en mooi weer. Het ging om rust, inkeer en bewust in het moment zijn. En ja, wat had ik dat nodig!

De reis waar ik aan deelnam die zomer was in de Hoge Atlas in Marokko. Ik had geen idee waar ik terecht zou komen en met wie ik dit avontuur zou delen en was daar behoorlijk zenuwachtig over. Het was fijn om Lia en de andere deelnemers op het vliegveld van Eindhoven te treffen. Samen inchecken, bagage perikelen delen, vliegen en in Marrakesh aankomen voelde veiliger met een groepje dan alleen. En dat gold ook voor de rest van de wandeltocht. Ik was genoeg alleen om in alle rust mijn eigen gevoelens en gedachten onder de loep te nemen. Het landschap was mooi maar rauw en het vroeg al mijn aandacht om mijn voeten goed neer te zetten en in het moment te zijn, één met de natuur. Eén met de omgeving en met mijn eigen lijf. Geen prikkels  zoals telefoon, sociale media, drukke gesprekken, sociale verplichtingen. Geen verantwoordelijkheden zoals de weg uit stippelen, voor eten en drinken zorgen, een slaapplaats regelen. Het werd allemaal voor me gedaan, ik hoefde alleen maar achter Hossaine aan te lopen. De sympathieke Berber die het gebergte als zijn broekzak kent en precies wist wat goed voor ons was. Ik voelde me veilig en gesteund en had evengoed álle ruimte voor mezelf. Iedere stap die ik zette was bewust, ieder gevoel dat ik ervaarde liet ik door me heen gaan, iedere gedachte kon ik plaatsen. Er was geen weg maar de stappen die ik zette vormden het pad. Het pad door de Atlas werd symbool voor mijn levenspad. Als ik achterom keek zag ik de indrukwekkende weidsheid van mijn bestaan en de sporen die ik achterliet en als ik vóór mij keek wist ik niet hoe dat pad zou lopen maar voelde ik vertrouwen. Vertrouwen in mijn eigen kunnen, in de ervaringsdeskundigheid die ik had opgedaan, in dat wat ik voelde en in dat wat ik kon bedenken. Mijn eigen levenspad, daar in de Atlas weer gevonden en bewandeld.
Een ervaring voor het leven en nog steeds dankbaar voor wat het me heeft gebracht.

 

José T.                         

                         

                       

 

                                                                                           

 

 

 

 

 

 

 

      

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17nov

Ingrid: "Woensdag 1 oktober; de dag dat ik 50 jaar mocht worden. Dat mijn wens om een Sarah reis te maken in Marokko ook daadwerkelijk gelukt is. Wat een cadeau om hier te mogen zijn op deze voor mij zo bijzondere dag.

Monique: "Het mooiste moment is voor mij het loslaten".

"Brainresettend, prachtig, confronterend, uitdagend. Super".

17nov

" Echt top was Hossaine. Deze man kent niet alleen het hele gebied uit z’n hoofd, maar schat ook heel goed in hoe hij de dag moet indelen met wandelaars van verschillend pluimage. Hij gaf mij in elk geval – op het juiste moment en ongevraagd - precies die ruimte die ik nodig had. Zonder zo’n gids, had deze week er heel anders uitgezien voor mij". 

En nog een opmerking betreft de kleinschaligheid: " Er is een enorm aanbod van wandelreizen in Marokko, maar geen enkele met de kleinschaligheid van jouw aanpak. Ook het feit dat het accent niet op het wandelen per sé ligt sprak mij erg aan.

Nog een deelnemer aan het woord: "Het sprak me direct aan.Vooral het woord ontspannen geeft al een indruk over de intentie van het wandelen.
Vlgs mij zijn wij verwend en daar ben ik dankbaar voor.
Mooie momenten zijn er voortdurend, onderweg, uitzichten, maar ook het kopje thee dat klaar staat.
Of een bronnetje in de zon om je op te frissen.

Meer foto's zijn te bekijken in het fotoalbum

https://photos.google.com/album/

17nov

IN 2012 maakt Anneke een wandelreis samen met de wandelbegeleider.
Halverwege de reis is zij 2 dagen te gast geweest bij het gezin van Hossaine om het slachtfeest mee te maken. 

Op de vraag of zij een reis van mij aan anderen aanraadt antwoordt Anneke: Jazeker, ben ik al mee begonnen. Krijg daarop veel reacties als ‘knap van je’, ‘dat je dat durft’, ‘ik weet niet of ik dat zou kunnen’ maar probeer de kennelijke angsten dan weg te nemen. Ik vind dat iedereen zo’n ervaring zou moeten willen meemaken, het een zijn met de natuur en het zo compleet kunnen loslaten van je eigen wereld. Maar ik geef toe, je moet dat wel kunnen…