Verheldert de stappen op je levenspad

Ontspannen Wandelreizen Weblog

03jun

Het lijkt zo vanzelfsprekend. Een moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kind en het kind houdt van de moeder.
En deze liefde blijft in essentie in heel hun leven bestaan. Dat wil zeggen dat er ondanks verschillen in levensstijlen respect en erkenning is voor de autonomie van de ander. Het is veilig om een andere mening te hebben, om andere keuzes te maken en om andere verlangens te koesteren, kortom er is vrijheid om een eigen identiteit te ontwikkelen.

De realiteit vertelt  helaas een ander verhaal. De liefde tussen moeder en kind is niet altijd vanzelfsprekend en dit is nog altijd een beladen thema. Het taboe dat rust op het benoemen van de feiten zorgt ervoor dat de waarheid verborgen blijft. Twijfelen of je moeder wel van je houdt, kritisch zijn op haar gedrag, boosheid en wrok voelen, afstand willen nemen…….. nee, dat kan eigenlijk niet. Want “het is toch je moeder” wordt er dan gezegd. Alsof het een beschermde titel is die haar carte blanche geeft. Zwijgen over wat er werkelijk aan de hand zou kunnen zijn is echter part of the deal, voor een deel een onbewuste keuze.

Als het verhaal toch verteld wordt door het kind komt er een heel andere waarheid in beeld. Deze kan vele vormen aannemen variërend van niet zo fraai tot ronduit destructief. Hoe dan ook heeft het kind een trauma opgelopen, vaak op alle levensgebieden. De onvermijdelijke levenslast is evenredig aan de intensiteit van het trauma en totdat het waarneembaar wordt in het bewustzijn blijft het oncontroleerbaar door woekeren.

Enkele weken na de geboorte van mijn zoon greep de angst mij naar de keel. Langzaam voelde ik me wegzakken in een inktzwarte duisternis waar ik totaal geen grip op had. Niet in staat om mijn kind te geven wat hij nodig had en van genieten was al helemaal geen sprake. Het was overleven op een heel smal randje, letterlijk doodsbang dat ik daar vanaf zou vallen.
Het heeft lang geduurd voordat ik helemaal helder had wat er aan de hand was. Het mag duidelijk zijn dat mijn ervaringen ook in het leven van mijn zoon sporen heeft achter gelaten.

En zo zal deze dynamiek zich van generatie op generatie doorzetten als er geen interventies plaatsvinden. De cirkel kan doorbroken worden. Dit zal een indrukwekkend proces worden dat vraagt om een totale inzet zonder keiharde garanties.
Vanuit mijn ervaringen kan ik je zeggen: “het is alle moeite waard”.

                                                                   

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17jan

Blog van Els Peeters

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, dan begin ik er beslist eens aan.
Aan ik weet niet wat, maar je zult zien dat iedereen er zal verstomd van staan.

Zo klinken de eerste zinnen uit het liedje “Wat een leven” van Louis Neefs. Deze ode aan het uitstelgedrag werd reeds in 1965 uitgebracht.

Hoe het leven toen was, weet ik  niet. Wel gaat het om een thema dat nog steeds maatschappelijke relevant is.

Tijd … wat is tijd? Wanneer hebben we tijd? Is “hebben” het juiste werkwoord? Gaat het om het hebben van tijd? Tijd krijgen? Nemen? Creëren? Ja wat doe je eigenlijk met tijd?

Waar gaat tijd naartoe? Hoeveel tijd verspeel je? Hoeveel van jouw tijd gaat er écht naar jou?

Ben je vaak met je gedachten bij taken die nog wachten om door jou gedaan te worden? Of gaat je aandacht naar de inkopen die je straks na het werk nog snel even moet doen? Of naar het oudercontact voor je kinderen op school dat ingepland moet geraken?

Ik merk dat we vaak vervallen in overlevingspatronen en op automatische piloot gaan leven.

Oh jawel, ons lichaam geeft best signalen dat er iets loos is; een gevoel van malaise, sneller en langer verkouden dan anders, verdriet, depressieve klachten, lusteloosheid, burn out, energieloos, continue vermoeidheid, … we leggen niet altijd meteen de link naar een onderliggende oorzaak. Soms gaan we er zelfs nog tegen vechten want “is het niet flauw om thuis te blijven van het werk” of “het is nu niet de moment, die presentatie moet af” of “och, binnenkort vakantie, dan kunnen de batterijen weer opgeladen worden.

Hmmmm, de negatieve signalen die ons lichaam geeft, verdwijnen niet of toch niet voor lang. Stilaan kwijn je weg. Je voelt je niet gehoord, niet gezien, niet geapprecieerd, je voelt hoe je grenzen bereikt zijn of zelfs overschreden worden. Je overleeft en stilaan voel je je grenzen amper nog, je voelt je slechter en slechter maar weet niet precies waarom.

Hier moet dringend iets veranderen. Na wat zoeken en proberen neem je een coach of therapeut onder de arm.

Oef, die sessies vallen precies goed mee, je kijkt uit naar volgende sessies, je hoop op beterschap groeit.

Tot ineens net voor je wilt vertrekken naar je coach of therapeut je baas aan je bureau komt te staan met de vraag nog even iets aan die presentatie voor morgen te wijzigen of om die ene belangrijke klant nog even verder te helpen. Je kind geeft je ook nog snel even te kennen dat het tegen morgenvroeg een effen oranje t-shirt nodig heeft voor school en laat je nu net alle kleuren in huis hebben, behalve het gevraagde oranje.

Wat nu? Geraak je nog op je afspraak? Zeg je af? En als het je lukt om aanwezig te zijn, ben je dan de hele sessie lang met volle aandacht bij jezelf of dwalen je gedachten af? Zit je daar te ventileren over waar een mens nu in hemelsnaam een oranje t-shirt moet halen tegen morgenvroeg. Dat is potverdikke zelfs te laat om het ergens online te bestellen en te laten leveren. Waarom laten ze dat nu niet net iets vroeger weten. En waarom moet de baas die presentatie nu ineens nog veranderen, het was toch goed? Oei, wat vroeg mijn coach net? Pfff, hoe krijgen andere mensen het toch voor elkaar? Hoe laat moest ik Julie nu weer ophalen van zwemtraining? Zou ik nog snel even het shopping center kunnen binnenspringen? Maar waar kan ik een oranje t-shirt vinden? Oeps, mijn therapeut zei daar precies wel net iets interessants? Zou ik durven vragen om te herhalen? Pfff, ik zal blij zijn als ik in mijn bed lig. Bijna weekend. Euhm, oh  ja, mijn coach vraagt wanneer ik mijn nieuwe afspraak wil inplannen? Hoe laat is het nu inmiddels, ik moet de tijd in’t oog houden, ….

Soms is het gewoon lastig om uit de vicieuze cirkel te geraken, het leven komt er soms echt gewoon tussen. Het overleven sluipt stil binnen in je systeem.

En net omdat het leven er soms tussenkomt en die vicieuze cirkels dan veel langer blijven rondcirkelen, besloot ik een aanvulling te zoeken. Losse sessies bij een coach of therapeut zijn heel waardevol en zinvol. Echter kom je na je sessie weer snel in de hectiek van de dag terecht waardoor je gedurende langere tijd afspraken gaat inplannen om eruit te geraken.

Voor mij was dat een van de redenen om te starten met begeleide coachingsreizen in Marokko. Reizen waarin je offline gaat, je bent letterlijk en figuurlijk even weg van die hectiek. Er wordt deels in stilte gewandeld op een rustig tempo zodat jij tijd en ruimte krijgt voor jezelf. Gedachten, emoties, ervaringen, …. Je kan het gewoon allemaal toelaten en aandacht geven. Je krijgt de tijd om je te verdiepen en te doorvoelen zonder dat je je sterk moet houden omdat je na je afspraak van een uurtje terug moet staan voor je gezin, je familie, je werk. Je moet even helemaal niets, integendeel,  je krijgt. Mijn Nederlandse collega Lia en ik zijn er voor jou. Individuele sessies, oefeningen en methodieken ter verduidelijking en verdieping, het hoort er allemaal bij. Net zoals nazorg bij thuiskomst. Jij krijgt trouwens ook een tentje voor jou alleen zodat je helemaal in je cocon kan kruipen als je daar nood aan hebt.

In een groep kunnen er ervaringen gedeeld en uitgewisseld worden. De back to basics manier van reizen, het contact met de Berberse begeleiders, de natuur, de groepsdynamiek, de complementariteit tussen mezelf en Lia, de prikkelarmere omgeving, het wandelen op rustiger tempo en vooral de tijd en ruimte die jij van ons krijgt, … schenken jou inzichten. Al deze elementen dragen bij tot diepgang en permanente transformatie.

Ik geloof sterk dat deze begeleide coachingsreizen met nazorg achteraf jou hierbij kunnen helpen en dat hierdoor een snellere evolutie kan plaatsvinden.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

27nov

Voorjaar 2018, ik was volkomen van mijn padje, de weg kwijt en verdwaald in heftige emoties en gebeurtenissen.

Hoe nu verder, waar kon ik heen, met wie moest ik nu wat uitzoeken?? Ik zocht houvast en antwoorden bij vriendinnen en deed mijn voordeel met hun coachende vaardigheden. Het was die ene coachende vriendin die vertelde dat ze naar het Atlasgebergte was geweest voor een wandelvakantie en daar zoveel rust en ontspanning had gevonden. Ontspannen Wandelreizen heette de site. Het trok me totaal niet, ik had geen spatje rust in mijn lijf, wilde die ontspanning helemaal niet en ik had ook geen behoefte aan een vakantie. En toch trok het…. Ik bekeek de site en de foto’s en belde met Lia. De vertrekdatum was in de zomer op mijn verjaardag en ik beschouwde het als een teken om op mijn geboortedag zoveel jaar later op reis te gaan.
Ik begreep van Lia dat wat zij aanbood niet als een vakantie bedoeld was in de zin van gezelligheid, sociale contacten, lekker eten, drinken en mooi weer. Het ging om rust, inkeer en bewust in het moment zijn. En ja, wat had ik dat nodig!

De reis waar ik aan deelnam die zomer was in de Hoge Atlas in Marokko. Ik had geen idee waar ik terecht zou komen en met wie ik dit avontuur zou delen en was daar behoorlijk zenuwachtig over. Het was fijn om Lia en de andere deelnemers op het vliegveld van Eindhoven te treffen. Samen inchecken, bagage perikelen delen, vliegen en in Marrakesh aankomen voelde veiliger met een groepje dan alleen. En dat gold ook voor de rest van de wandeltocht. Ik was genoeg alleen om in alle rust mijn eigen gevoelens en gedachten onder de loep te nemen. Het landschap was mooi maar rauw en het vroeg al mijn aandacht om mijn voeten goed neer te zetten en in het moment te zijn, één met de natuur. Eén met de omgeving en met mijn eigen lijf. Geen prikkels  zoals telefoon, sociale media, drukke gesprekken, sociale verplichtingen. Geen verantwoordelijkheden zoals de weg uit stippelen, voor eten en drinken zorgen, een slaapplaats regelen. Het werd allemaal voor me gedaan, ik hoefde alleen maar achter Hossaine aan te lopen. De sympathieke Berber die het gebergte als zijn broekzak kent en precies wist wat goed voor ons was. Ik voelde me veilig en gesteund en had evengoed álle ruimte voor mezelf. Iedere stap die ik zette was bewust, ieder gevoel dat ik ervaarde liet ik door me heen gaan, iedere gedachte kon ik plaatsen. Er was geen weg maar de stappen die ik zette vormden het pad. Het pad door de Atlas werd symbool voor mijn levenspad. Als ik achterom keek zag ik de indrukwekkende weidsheid van mijn bestaan en de sporen die ik achterliet en als ik vóór mij keek wist ik niet hoe dat pad zou lopen maar voelde ik vertrouwen. Vertrouwen in mijn eigen kunnen, in de ervaringsdeskundigheid die ik had opgedaan, in dat wat ik voelde en in dat wat ik kon bedenken. Mijn eigen levenspad, daar in de Atlas weer gevonden en bewandeld.
Een ervaring voor het leven en nog steeds dankbaar voor wat het me heeft gebracht.

 

José T.                         

                         

                       

 

                                                                                           

 

 

 

 

 

 

 

      

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17nov

Ingrid: "Woensdag 1 oktober; de dag dat ik 50 jaar mocht worden. Dat mijn wens om een Sarah reis te maken in Marokko ook daadwerkelijk gelukt is. Wat een cadeau om hier te mogen zijn op deze voor mij zo bijzondere dag.

Monique: "Het mooiste moment is voor mij het loslaten".

"Brainresettend, prachtig, confronterend, uitdagend. Super".

17nov

" Echt top was Hossaine. Deze man kent niet alleen het hele gebied uit z’n hoofd, maar schat ook heel goed in hoe hij de dag moet indelen met wandelaars van verschillend pluimage. Hij gaf mij in elk geval – op het juiste moment en ongevraagd - precies die ruimte die ik nodig had. Zonder zo’n gids, had deze week er heel anders uitgezien voor mij". 

En nog een opmerking betreft de kleinschaligheid: " Er is een enorm aanbod van wandelreizen in Marokko, maar geen enkele met de kleinschaligheid van jouw aanpak. Ook het feit dat het accent niet op het wandelen per sé ligt sprak mij erg aan.

Nog een deelnemer aan het woord: "Het sprak me direct aan.Vooral het woord ontspannen geeft al een indruk over de intentie van het wandelen.
Vlgs mij zijn wij verwend en daar ben ik dankbaar voor.
Mooie momenten zijn er voortdurend, onderweg, uitzichten, maar ook het kopje thee dat klaar staat.
Of een bronnetje in de zon om je op te frissen.

Meer foto's zijn te bekijken in het fotoalbum

https://photos.google.com/album/

17nov

IN 2012 maakt Anneke een wandelreis samen met de wandelbegeleider.
Halverwege de reis is zij 2 dagen te gast geweest bij het gezin van Hossaine om het slachtfeest mee te maken. 

Op de vraag of zij een reis van mij aan anderen aanraadt antwoordt Anneke: Jazeker, ben ik al mee begonnen. Krijg daarop veel reacties als ‘knap van je’, ‘dat je dat durft’, ‘ik weet niet of ik dat zou kunnen’ maar probeer de kennelijke angsten dan weg te nemen. Ik vind dat iedereen zo’n ervaring zou moeten willen meemaken, het een zijn met de natuur en het zo compleet kunnen loslaten van je eigen wereld. Maar ik geef toe, je moet dat wel kunnen…

16nov

De Marokkaanse begeleiders in het zonnetje.

Het is heel simpel, zonder de Berberse begeleiders gaat geen enkele wandeltrektocht in Marokko van start. Hun voorbereidingen en inspanningen tijdens de reis vormen de basis waardoor de reis zijn solide vorm krijgt. Het rondtrekken en alles wat daarbij komt kijken is hun op het lijf geschreven en heeft wellicht zijn oorsprong in de eeuwenoude nomadentraditie.
Anders dan bij veel andere wandelorganisaties zijn de begeleiders van Ontspannen Wandelreizen onderdeel van de groep. Met elkaar vormen wandelaars en begeleiders een gelijkwaardig gezelschap.
Het moment dat de wandelaars en de begeleiders elkaar ontmoeten is altijd een beetje spannend. “Wie zijn die Marokkanen waarmee ik op stap ga? Zijn ze wel te vertrouwen? Hoe gaan we met elkaar communiceren? Kan ik een korte broek dragen in hun bijzijn?” Begrijpelijke gedachten want twee totaal verschillende culturen ontmoeten elkaar en gaan een avontuur met elkaar aan.
Voor de begeleiders zijn er weinig verrassingen. Zij werken al tien jaar met mij samen en weten precies wat belangrijk, prettig, mooi, lekker en verrassend is. Het is hun ontspannen aanwezigheid die ronduit aanstekelijk werkt en uitnodigt om precies hetzelfde te doen. Zij zijn gewoon zichzelf en vinden het heerlijk dat ze iets voor ons kunnen betekenen. Het samenzijn, het lachen, de verhalen, de complimenten, ze genieten ervan. Ook voor hun is dit een soort vakantie, want hoe anders gaat het in hun dagelijks leven thuis!
De wandelaars hebben al snel in de gaten dat hun bedenkingen ongegrond zijn en dat ze op stap zijn met een zorgzaam, waakzaam en plezierig team van begeleiders. Steevast krijg ik na ieder Marokko reis positieve feedback over hun inspanningen. Dit is het resultaat van een jarenlange samenwerking waarin zij en ik een bijzondere band hebben op gebouwd. Ik koester deze relatie en ieder jaar bij de start van de eerste wandelreis van het nieuwe seizoen is het weer een hartverwarmend weerzien, ergens daar in dat prachtige berglandschap van Marokko.

15nov

Kort en bondig commentaar van de deelnemer die wandelde in Bulgarije.

Dank voor de onconventionele superreis - ik heb genoten!